Bana Ne!

Kimseler beklemiyor beni,
Niye kaçayım ki?
Saat altı olmuş,
Memur saati bitmiş;
Umurumda mı benim? _
Kimseler beklemiyor ki...

(15.04.1981 _ Ankara)

Vasfiye Çetin

Bekliyorum

Telefonun çalmasını istemiyorum,
Ama her telefon çalışında
Aramanı bekliyorum.
Gelmeni de hiç, ama hiç istemiyorum,
Ama her akşam duraklarda
Seni arıyorum.
Bekliyorum.
Kendimden nefret ediyorum,
Ama, bekliyorum.

(1978-1981)
Vasfiye Çetin

Vasfiye Çetin

Belediye

Daldırırım kumsala ellerimi
Dolup gider kumlar avuçlarımdan
Akar parmaklarımdan taneleri
Sevdiğimi ellerimde tutamam.

(05.10.1982-Derince)

Vasfiye Çetin

Belki

Bir özlem, fırtına içimde
Bin yalan, bilirim, düşlerim
Ne zalim, ne hain esse de,
Gerçek değil düşündüklerim.

Bilirim nasıl çaresizim
Yorumlar yok. Hoş duygularım.
Yalnızlık.
Bilin; kimsesizim,
Umutlar, yok! Boş umutlarım.

Anlatırım-aylar kendime,
Bir sınır çizerim aradan.
Ne yapsam, ne yapsam nafile,
Düş-gerçek bölünmez ortadan.

Yine selam olsun Sevgi'ye
Belki haberi yok, sevenim,
Öleceğim, bir gün derdine -
Kimseler suçlu değil.
Benim.

(26.10.1981-Ankara)

Vasfiye Çetin

Ben

Yeni doğmuş bebek gibiyim
Nerden başlasam
Nasıl Yaşasam...
Bu yollarda çok yeniyim.
Güneşi gördükçe yaşadığımı anımsıyorum
Anımsamak dileği ile havaya bakıyorum.
Nekadar güzel! Bahar geliyor mu?
Artık her günümde yaşıyorum!

(06-08.03.1978 Ankara)

Vasfiye Çetin

Ben de Değilim

B en de şair değilim, Okulu mu var?
Gitmek istiyorum da... bir başka bahar.
Önce nasıl gence, harçlık yaratırım,
Açık verdi bütçe - nasıl kapatırım.
Aysonu gelmeden gene borçlanmışız;
Olmadı be canım, sınıfta kalmışız!
Ben şair değilim, kursları mı var, da
Gitmek istiyorum, bir - başka - baharda.

(10.01.2007,Ankara)

Vasfiye Çetin

Ben De Öğreneyim Da...

Nasıl bir şey dargınlık
Anlatın bana da
Nasıl bir şey dargınlık
Bana anlatın artık!
Ayrılık mı?
Yalnızlık mı?
Bitmeyen yolculuk mu?
Satarlar mı bakkalda?
Ben de öğreneyim da...

(Derince,08.07.07)

Vasfiye Çetin

Ben Uzaylıyım

...Başlangıcı yok bu yazının. 'Derine' dalıyorum.
...Halkı aydınlatma çabasında değil; kasalarını doldurma sevdasındalar. Ne yazık!
...Halkı yönlendirmeyin veya yanlış yönlendirin: duygularını sömürerek.
...Helal olmasın!
...'Halk böyle istiyor' masalıyla ekranlarda hep aynı isimler, aynı yüzler Afyon gibi, esrar kullanır gibi. Aynı programlar, aynı seslenişler.
...Milli kazık!
...Ben, uzaylıyım. Ben bunları külliyen istemiyorum, ama etrafımda evden dışarı çıkmayan ya da çıkamayan 'tonlarca' insan var..
...Mecbur kalırsam seyredenler nedeniyle katlanıyorum.
...Fakat yalnız değilim. Benim gibi bundan nefret edenler de var. Seyretmeyen de çok, benim gibi. Seyretmeyenler artıyor, nazara almasalar da! ..
...Sanırım ki;
...Ben 'uzaylıyım'.
...Bizler halk değil miyiz?
****************************
İsmail Cem'i aradım, aradım...İsmail Cem'i arıyorum.
Bir değere yazık oldu.
*************************
...Beklemeyin; sonucu da yok yazının, başlangıcı olmadığı gibi.
...Herkes alınmasın.
...'Yarası olan gocunsun' derler.

(22.08.2007-Derince)

Vasfiye Çetin

Benim de babam vardı

Benim de babam vardı
Yitirdim yıllar önce
Bakar semalardan sevgiyle;
O şimdi cennette.
Canım, güzel babam!
Benim doğuşumu
Beklemekte.

(Ankara, 23.10.2007)

Vasfiye Çetin

Benim Rütbem Halk

Benim rütbem halk.
Üyesi değilim, parti-derneğin.
Okurum biraz,
Oku arkadaş!
Yollarda yürürüm, meydanlar benim
İnsanlar tanırım; insanlar - benim!
Gitmeden sandığa önce düşünür
Omuzumda başım; aklım var benim.
Memleketi düşünürüm ve insanları,
Tekrar memleketimi ve karar veririm.
Oyum benimdir, sadece benim!
Bu Vatan bizim, hürriyet bizim.
Hep insanız biz, ey halkım benim
Silah ve panzer hükmedemezler.
Var mı panzer dünyada, insanlar kadar?
Biz icat etmişiz, yok edecek biz!
İnsanlar, kum tanecikleriyiz
Yaşarız deryalar içinde
Gider gibi görünsek de
Güçlenerek geliriz.
Yaşam denizinde
Hedef sevgi ve dostluk,
İnsanca yaşamak
Onurlu, çağdaş.
Halkız bizler,
Halkım ben,
Halkım, halk
Rütbem!

(Mayıs, 2007 - Ankara)

Vasfiye Çetin