|
Okul ve Eğitim(Konuşma)
OKUL VE EĞİTİM(Konuşma) 12/09/2005 (2005-2006 Eğitim Öğretim Yılı Kutlama Programı,Açış Konuşması) .................................................. .................................................. ......................... Hepimiz yeni bir eğitim-öğretim yılına başlamanın heyacanı içindeyiz.Uzun bir tatili geride bırakarak büyük bir enerji,büyük bir sevinç ve mutlulukla yeni bir yıla başlıyoruz. Ben her eğitim yılı başında,öğretmenliğe sanki yeni başlıyormuşçasına büyük bir heyacan ve sevinç duyarım.Sizin de aynı heyacanı,aynı sevinç ve mutluluğu duyduğunuza inanıyorum. Bu duygular içerisinde,aramıza yeni katılan öğretmen arkadaşlarımıza ve öğrencilerimize “Hoş geldiniz! ” der, Okulumuzun, 2005-2006 Eğitim-Öğretim Yılının,tüm saygıdeğer öğretmenlerimize,tüm anne ve babalarımıza ve siz değerli öğrencilerimize huzur ve barış getirmesini diler,saygıyla selamlarım! Sevgili Öğrenciler, Sizler,sekiz yıllık temel eğitimi geride bırakarak buraya geldiniz.İlköğrenim,öğrenim hayatının en önemli dönemidir.Sizler,ortaöğretimde,üniversitede ve bütün hayatınızda gerekli olan temel eğitimi orada alıyorsunuz.Sağlam bir temel eğitim alan öğrencilerin ortaöğretimde ve üniversitede de başarılı olacağı bir gerçektir. Bu nedenle, ben burada öncelikle,Başöğretmen Atatürk’e ve bu ülke insanının aydınlanmasında emeği geçen tüm öğretmenlerimizle,sizlerin iyi bir eğitim alabilmeniz için sekiz yıl boyunca hiçbir fedakarlığı esirgemeden özveriyle çalışan tüm öğretmenlerinize,şükran ve minnet duygularımı iletir,saygılarımı sunarım! Sizler de size temel oluşturan, coşku,heyacan ve mutlulukla geçen o yılları,arkadaşlarınızı ve öğretmenlerinizi unutmayacaksınız! Ben bugün,hem okulumuza yeni başlayan,hem de devam etmekte olan öğrencilerimizi,bir ortaöğretim öğrencisi olma şansına sahip olduklarından dolayı kutluyorum.Bu heyacanı duymak,bu şansa sahip olmak gerçekten bir ayrıcalıktır.Bundan dolayı sizin adınıza mutluluk duyarken,aynı zamanda sizin sahip olduğunuz bu şansa sahip olamayan ülkemizdeki ve dünyadaki çocuklar adına da üzüntü duymaktayım. Sizler bu kardeşlerinize göre gerçekten şanslısınız.Bu gün dünyada ve ülkemizde bütün arzularına rağmen ortaöğretim,hatta ilköğretim hakkına bile sahip olamayan milyonlarca çocuğumuz bulunmakta.Yalnız Türkiye’de bile 4 milyon ortaöğretim öğrencisinin 1 milyonu çeşitli nedenlerden dolayı ortaöğretimde okuyamamakta.Her türlü tehlikeye maruz kalan bu (okuyamayan) çocuklarımızın düştüğü durumlar ise acı bir gerçek olarak karşımızda durmaktadır.Bu bakımdan sahip olduğunuz bu şansı çok iyi değerlendirmeniz gerektiğini hatırlatmak isterim! Sevgili Öğrenciler, Bugün de yeni bir okula,yeni bir eğitim-öğretim yılına başlamanın heyecanını taşıyorsunuz.Ancak dikkate almanız gereken bir gerçek var.Zevk ve eğlenceyle,çocuksu duygularla,bir rüya gibi gelip geçen o yıllarla birlikte çocukluğu da geride bırakmış oluyorsunuz. Bundan sonraki hayatınızdaki ödev ve sorumluluklarınız daha da artacak,gerek öğrenci olarak,gerkse toplumun sorumlu bir bireyi olarak daha da önemli ödev ve sorumluluklar üstleneceksiniz. Bundan sonra kimse size çocuk ya da cahil gözüyle bakmayacaktır.Sizler bu okulu bitirdikten sonra,aydın kesimin içinde yer alacak,bu toplumun her türlü sorunlarıyla yakından ilgilenen sorumlu bireyler olacaksınız.Çünkü insanlık sizden çok şey bekleyecektir.Bu bakımdan kendinize cahil ya da sorumsuz dedirtmemek için üzerinize düşen görev ve sorumlulukları tam olarak yerine getirmelisiniz. Bunun için de öncelikle Atatürk İnkılâp ve İlkeleri’ne ve Anayasa’da ifadesini bulan Atatürk milliyetçiliğine bağlı; Türk Milletinin milli,ahlaki,insani,manevi ve kültürel değerlerini benimseyen,koruyan ve geliştiren; ailesini,vatanını,milletini seven ve daima yüceltmeye çalışan; insan haklarına ve Anayasa’nın başlangıcındaki temel ilkelere dayanan demokratik,laik ve sosyal bir hukuk devleti olan Türkiye Cumhuriyeti’ne karşı görev ve sorumluluklarını bilen ve bunları davranış haline getiren yuttaşlar olmalısınız. Böylelikle hem kendinize karşı sorumluluklarınızı yerine getirmiş olacaksınız,hem de sosyal bir insan olmanın gereklerini yerine getirmiş olacaksınız.Böylece hem kendinize,hem de ait olduğunuz milletinize ve tüm insanlığa faydalı olmuş olacaksınız.Çünkü bir insanın kurtuluşu,bir ailenin kurtuluşu; bir ailenin kurtuluşu,bir toplumun kurtuluşu demektir.Bu kurtuluş da sadece ve sadece eğitimle mümkün olacaktır! Görülüyor ki,her alanda olduğu gibi eğitim-öğretimde de en önemli unsur İNSAN’dır! O halde sizler,en güzel eğitimi alabilmek için sizlere sağlanan imkanları çok iyi değerlendirmeli,size gösterilen çabalara karşılık sizler de elinizden gelen çabayı göstermelisiniz. Sizlerin artık eğitimin önemini kavradığınıza inanıyorum.Bir ülkenin kalkınmasında eğitimin önemi tartışma götürmez bir gerçektir! Eğitim,kişileri başarıya,toplumları ilerlemeye götüren en önemli araçtır.Eğitim artık,bir ülkenin kalkınmasında ekonominin de üstünde bir unsurdur.Kim ne derse desin; eğitim,ekmek gibi, su gibi zorunlu bir ihtiyaçtır! Uluslar,gerçek değerini eğitimle gösterir; bağımsızlıklarını eğitimle devam ettirebilirler! Eğitim demek,özgürlük demek; bilim demek,teknoloji demektir.Bütün bunları sağlayacak olan da öncelikle okullardır.Okullar sizin için sıcak bir yuva olduğu kadar,aynı zamanda en iyi eğitim yuvalarıdır.Çünkü okullar,sevgiyi,saygıyı insanlığa hizmeti,millete ve memlekete sevgiyi öğretir! Çoğu zaman öğretimi de düşünerek tek kelimeyle ifade ettiğimiz eğitim, aslında öğretimi de içine alan kompleks bir yapıdır.Bu demektir ki okullar,insan için hem bir eğitim merkezi, hem de bir öğretim merkezidir.Ancak öğretimin yolu eğitimden geçer.Eğitim olmadan,öğrenim görmenin bir anlamı olmaz.Yani insanlar için öncelikli olan şey eğitimdir. İnsanlar ne kadar bilgiyle donatılırsa donatılsın,o insanı üstün kılan onun insanî yönüdür.Gerçekte birbirinden hiçbir üstünlüğü olmayan insanoğlunu birbirinden farklı kılan onların eğitim seviyeleri,bilgi ve birikimleridir.Yoksa hiçbir kimsenin kimseye üstünlüğü yoktur! Bu bakımdan mükemmellik ve üstünlük öncelikle eğitimle mümkündür.Eğitim o dur ki, insana sevmeyi,saymayı; millete ve tüm insanlığa faydayı öğretir.Eğitmden nasibini almamış bir insan ister alim olsun,isterse bilgin olsu erdemli bir insan sayılmaz.İnsan sevgisiyle dolu, bilgisini insanlığın yararına kullanan bir bilim adamı eğitim gördüğü için erdemle donanmış mükemmel bir insandır; ama bunu insanlığın zararına kullanan bir bilim adamı yeterince eğitilmemişbir hain,bir canîdir! Yunus Emre,eğitimi ve ilmi şu kısacık dizelerle ne güzel anlatmıştır: “İlim ilim bilmektir/İlim kendin bilmektir/Sen kendini bilmezsin/Ya nice okumaktır.” “Okumaktan mânâ ne/Kişi Hakk’ı bilmektir/Çün okudun bilmezsin/Ha bir kuru emektir.” Sevgili Öğrenciler, Her şey gelişmekte ve değişmektedir.Eğitim sistemleri ve yöntemleri değişir,bilim değişir,teknikler değişir,teknoloji değişir ve gelişir; ama değişmeyen bir şey vardır; o da gerçektir.Size düşen görevse, o gerçeği bulmaktır.O gerçek de eğitimin gerçek anlamını bilmektir! Sizler,öğrenim gördüğünüz süre boyunca pek çok şey öğreneceksiniz; ama önemli olan sadece öğrenmek değildir; önemli olan onu hayata geçirmek,onu davranış haline getirmektir! Çünkü hayata geçirilmeyen,davranış haline getirilmeyen bilgi,bilgi değildir.Bu bir bilgisizliktir! Önemli olan, onu kendi hayatımıza geçirerek tüm insanlığın hizmetine sunmaktır! İşte ancak o zaman eğitimli, ancak o zaman erdemli bir insan olabiliriz! Hiçbir şeyi gözünüzde büyütmeyiniz! Aşılamayacak hiçbir engel,çözülemeyecek hiçbir problem yoktur.Önemli olan,ödev ve sorumluluklarımızı bilmek,çalışmak,doğru formülleri bulmak ve uygulamaktır.Ödevini yapmayan bir öğrenci,ödevini yapmayarak öğrencilik görevini yerine getirmiş olur mu? Üstelik bizim,sadece öğrenci olarak değil,insan olarak ödevlerimiz hiçbir zaman bitmeyecektir! Hayatın her döneminde ayrı ayrı ödevlerimiz vardır.Biz bu ödevleri yerine getirmekle sorumluyuz.İnsanlık bizim için çok şey yapmıştır.Bizim hiç kimseye borcumuz olmasa bile,insanlığın bize verdiğini,bizim de bizden sonrakilere vermemiz en büyük insanlık borcumuzdur! Bunun için asla ödevlerimiz bitti diyemeyiz! Bunun için asla yorgunluk gösteremeyiz! Bunun için asla boşveremeyiz! Zorluklar karşısında asla yılmayınız! Bütün çalışmalarınızda öğrenmenin,bilmenin zevkine varabilmelisiniz! Sizin için çalışmak bir işkence değil,bir zevk olmalıdır! Bunun için sistemli ve verimli çalışma yollarını öğrenmelisinizBu yolları seçerken,bilgiye hızla ulaşmak gerektiğini unutmamalısınız; çünkü çağ artık hız çağı olmuştur.Bugün insana sunulmuş o kadar bilgi,o kadar bilgi kaynağı var ki…Bunlar her geçen gün daha da artacaktır.Bu bakımdan kaybedecek hiç zamanınızın olmadığını da unutmamalısınız! Bilim ve teknoloji,zamana parelel olarak hızla gelişmekte.Siz de zamanın gerisinde kalmamak için bu gelişmeye ayak uydurabilmelisiniz.Zamanın gerisinde kalan birey ve toplumlar gelişen bilimi ve teknolojiyi yakalmak için bir koşucu gibi hep koşmak zorunda kalacaklardır. Bunun için bilginin geçici bir kazanç olmadığını kabul etmeli,öğrenmeyi en yüksek seviyede,kalıcı ve uygulanabilir hale getirmek için gerçekleştirmelisiniz. Hedefleriniz,amaçlarınız büyük olmalıdır.Sadece not için,sadece sınıf geçmek için çalışan arkadaşlarımız,artık bu tutumlarını bırakmalıdırlar! Çünkü artık vasat not,vasat bilgi hiçbir anlam ifade etmemektedir.Çünkü çağ,bilgi çağı; bilim çağı olmuştur.Çünkü eğitimin alanı her geçen gün genişlemekte,eğitimin seviyesi her geçen gün yükselmektedir.Bu günkü sistem,yeni müfredat ve programlar da bunu zorunlu kılmaktadır.Bu konulardaki gelişmeler ve değişiklikler öğretmenleriniz tarafından sizlere duyurulacaktır.Ancak şu kesin ki,artık lisedeki başarılarınız, üniversiteye giriş için bir ön koşul olmuştur. Sevgili Öğrenciler, Gördüğünüz gibi ödevleriniz çok,sorumluluklarınız çok büyük! Bizler bu gün,sizlerin çeşitli nedenlerden dolayı karşı karşıya kaldığınız sorunları,imkansızlıkları çok iyi biliyor ve sizler adına bunlardan büyük üzüntü duyuyoruz; ancak bu olumsuzluklar içinizdeki okuma arzusunu söndürmemeli! Bilmelisiniz ki eğitim,bireysellikten evrenselliğe uzanan uzun bir süreçtir! Ama insan hayatı buna karşılık o kadar uzun değildir! Eğitim,uzun bir süreç olmakla birlikte aynı zamanda zorlu ve pahalı bir süreçtir.Hele ülkemizde daha zor ve pahalıdır; ama unutmayınız ki cehalet daha pahalıdır.Bu gün eğitimi sadece ekonomik bir getiri olarak görenler,eğitimin gerçek değerini gözardı eden insanlardır.Bundan dolayı,”Okuyanlar ne yapıyorlar? ” gibi yanlış bir düşüncenin içine asla girmeyiniz.Eğitimin diğer yönlerini de düşünmek gerekir. Cahillik,bütün kötülüklerin anasıdır.Bütün huzursuzlukların, geçimsizliklerin,şiddetin,kavganın ve bütün suçların altında hep cehalet yatar. Zamanın kıymetini en iyi,zaman trenini kaçıranlar bilir.Büyükleriniz size bunları sık sık hatırlatırlar; bu sözlerden asla rahatsızlık duymayınız; anneler-babalar kendilerini çocuklarında yaşayan insanlardır; kendi kaybettiklerini sizin de kaybetmenizi asla istemezler. İnsanlar,eğitimle doğmazlar; ama eğitimle yaşarlar.İnsanlar hangi yaşta,hangi konumda olurlarsa olsunlar daima bir öğrenme çabası içindedirler.Çünkü öğrenmenin yaşı ve sınırı yoktur! 40-50 yaşında,hatta daha fazla yaştaki bir insan öğrenme çabasındayken, sizin kendinizi eğitimden soyutluyor olmanızın hiçbir haklı gerekçesi olamaz. Her insanda bir cevher vardır.Bu cevherler farklı cevherler olabilir.Bir Japon şairi,”Elmas bile işlenmezse/Gösteremez cevherini/İnsan da böyledir/Ancak,okursa gösterebilir/Gerçek değerini.” der. Sizin yapacağınız da içinizdeki cevheri keşfetmek ve o doğrultuda ilerlemek olmalı. Zorluklardan dolayı asla,yapamam,başaramam demeyiniz! Bu gün bir yerlere gelen insanlar kuşkusuz ki çalışarak geldiler. Elbette yorulacaksınız,elbette rahatsızlık duyacaksınız.Fakat, muhakkaktır ki yarınlar, bu günkü rahatlarına kıyabilenlerin olacaktır. Şunu bilmenizi isteriz ki,bizim de eğitim ve öğretimle ilgili pek çok sorunumuz olmasına rağmen,öğretmenleriniz olarak, her zaman sorunlarınızın çözümünde,her zaman sizlerin yanında olacağız. Saygıdeğer veliler,anneler,babalar, Çocuklarımızın üstlendiği ödev ve sorumlulukların çokluğunu sizler de görüyorsunuz.Onların bu ödev ve sorumlulukları yerine getirmesinde sizlere de görev düşmektedir.Onların sorunlarını paylaşmak bizlerin görevi olduğu kadar,sizlerin de görevidir.Çocuğun ihtiyaçlarını karşılayarak okula göndermekle göreviniz bitemez.”Eti senin,kemiği benim…” gibi bir zihniyetle her şey öğretmenden beklenemez.Gerçek başarının elde edilebilmesi için öğrenci-öğretmen-veli işbirliğinin sağlanması şarttır.Bu üçgen oluşturulabilirse ancak gerçek başarı yakalanabilir. Anneler-babalar,her fırsatta çocuklarına ne olup ne olmamaları gerektiği,neyin iyi olup neyin iyi olmadığını anlatmaktan kendilerini bir türlü alamazlar.Çocuklara annelerinin,babalarının isteklerine göre değil,kendi ilgi,istek ve yeteneklerine göre meslek-gelecek belirlemek gerekir. Eğitimin amacı,bütün öğrencileri aynı biçimde düşündürmek,aynı biçimde yetiştirmek değil,her bireyin kendi kişiliğini en iyi ortaya koyacak biçimde yetiştirmektir.Bu gün artık eğitim,bireyin kişisel gelişimini ön plana çıkaran ve ona göre yönlendirme yapan bir anlayış içindedir. Saygıdeğer öğretmen arkadaşlarım, Sizlerin, kafanızdaki sermaye,gönlünüzdeki servet,vicdanınızdaki müfettişle,her şeye rağmen görevinizi en iyi şekilde yerine getirmeye çalıştığınızı biliyorum.Bu toplum ve insanlık size çok şey borçludur. Sizler,kafanızdaki bilgileri sermaye,gönlünüzdeki sevgiyi servet,vicdanınızın sesini müfettiş bildiğiniz sürece şevkiniz hiç eksilmeyecek,gücünüz hiç bitmeyecektir.Ve emekleriniz boşa gitmeyecektir.Ödülleriniz ve tesellilerinizse,bu memlekete ve insanlığa kazandırdığınız şerefli,dürüst,vatansever ve başarılı öğrencileriniz olacaktır.Ve yaydığınız aydınlık olacaktır. Sözlerimi burada bitirirken,siz saygıdeğer öğretmen arkadaşlarıma,saygıdeğer anne-babalara,sevgili öğrencilerime yeni eğitim-öğretim yılının sağlık,mutluluk ve başarılar getirmesini diler,saygıyla selamlarım… 12.09.2005 Mehmet KIYAK Eğitimci Mehmet Kıyak |
Okul Yolu
OKUL YOLU Daha bir başka çarpıyor kalbim, Okullar açılıyor bugün! Mehmetler geliyor aklıma, Ayşeler, Aliler ve Muhittin! Sevinmesine seviniyorlardı, Okullar açılıyordu nasıl olsa bugün! Muhittin de seviniyordu aslında, Açılmasına açılıyordu okullar da… Ah, olmasaydı şu sorunlar da! Önlüğü küçülmüştü, Aslında pantolonu da… Ama “idare eder” diyordu. Ayakkabısı da diktirildi nasıl olsa… İş tamam! Defterini, kalemini almıştı pazardan, Hele ki kitaplar devletten… Bir yıllık harçlığı da vardı, Tatilde kazanmıştı simitten! Sevinmesine seviniyordu, Okulların açılmasına da, Bir eksiklik hissediyordu içinde… Bir şey vardı hep, İçini sızlatan… Herkes biriyle geliyordu, Okula bugün. Bakışı mahzun… Duruşu üzgün… Belliydi duruşundan, tavrından… İçinden diyordu: Keşke, Benim de olsaydı, Babam ya da anam! Diyorum: Keşke onun da olsaydı, Bir elinden tutan! Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Olmaz Öyle
OLMAZ ÖYLE Olmaz, öyle… Yürümez bu iş böyle… Öldürecek bu kaprislerin beni! Nedir bu naz söyle… Aşk, senin bildiğin gibi değil öyle… Ya seversin ya sevmezsin! Ya âşıksındır ya değil… Ne zorla girersin kalbe, Ne zorla seversin! Biliyorsun, seviyorum seni! Söyle! Seviyor musun sen de beni? Zorla kendini, Zorlayabildiğin kadar… Sor kalbine, Seviyor mu, sevmiyor mu? Oyalama beni! Aşk, oyun kabul etmez! Seviyorsan, seviyorsundur, Kimse karışamaz! Sevmiyorsan, sevmiyorsundur, Kimse zorlayamaz! Bana şimdi söyle! Seviyor musun? Sevmiyor musun? Ben söylüyorum: Seni çok seviyorum! Çabuk söyle! Sen de seviyor musun beni? En küçük bir endişen varsa, Ne olur, beni sevme! Aşk kaldırmaz onu… Eksik seveceksen, Ne olur, sevme beni! Kaldı ki Sevgin bile tatmin etmez beni! Seveceksen çılgınca sev beni! Adına, AŞKIM diyeyim! Uğruna ölebileyim! Mehmet KIYAK* Ağustos,2007 Mehmet Kıyak |
Ortam ve İnsan
En güzel meyveler, En sağlıklı ağaçlarda yetişir. En sağlıklı ağaçlar, En güzel ortamlarda yetişir. Günahımız neydi bilmem, Getirdiler bataklığa ektiler, Meyvemiz çamura düşüyor diye, Bize lanet ettiler. ... Aslında biz böyle... değildik! Bizi böyle... ettiler! (02.02.1982) Mehmet KIYAK Mehmet Kıyak |
Oysa Ben...
OYSA BEN… Siz uyudunuz ******* boyu, Ben, hep düşündüm, Siz gezdiniz, eğlendiniz, Gündüzler boyu… Oysa ben… Siz bırakmışken geçmişe her şeyi, Ya da atmışken her şeyi yarına, Ben yaşadım anı, Anı anına… Siz atmayı başardınız, Omuzlarınızdaki yükü… Benimse omuzlarımda Bütün dünyanın yükü… Siz uyudunuz ******* boyu, Bense, hep düşündüm, Ne olacak bu gençliğin sonu…! Bense, hep gözyaşı döktüm, Ne olacak bu yoksulların hali…. Her gece, her gece… Kuşlar ötmeden, Güneş doğmadan… Hanginiz uyanır? Ben, uyanırım…! Her sabah, her sabah... Her gün doğumu, Her ay doğumu, Bende dert doğumu… Ne olacak bu memleketin sonu! Ne olacak bu insanlığın sonu! Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Öyle Bir Hal Ki...
ÖYLE BİR HAL Kİ… Öyle bir haldeyim ki… Hiçbir şey istemiyorum, Yeni yıldan, Yeni bir günden! Öyle bir şey istiyorum ki: Her yeni güne bir şey vereyim… Yeni bir şey… Yeni bir gün… Yeni bir gün… Yeni bir gün… … Mehmet KIYAK Mehmet Kıyak |
Özgürlüğe Doğru
Dilimde özgürlük türküsü, Elimde sevdanın gülü, Sırtımda esaretin yükü... Gönlümde insan sevgisi, Aklımda özgürlükler ülkesi... Gidiyorum, Göçmen kuşlar gibi, Kuzeyden güneye doğru... Gidiyorum, Özgürlüğe doğru… Mehmet KIYAK Mehmet Kıyak |
Özgürlüğüme Dair
ÖZGÜRLÜĞÜME DAİR Özgür doğdum, Özgür yaşamalıydım. Özgür görmeliydim, Tüm insanları… Ve öyle ölmeliydim… Oysa Ne zaman özgürüm desem, Birilerini görürüm, Bir düşüncenin, Ya da bir duygunun Esiri olmuş… Ne zaman özgürüm desem, Birilerini görürüm, Birinin esiri olmuş. Kimisi, Kendisinin esiri... Ne zaman özgürüm desem, Esaret, özgürlüğü kovalar, Ne zaman özgürüm desem, Bir kaplan, bir ceylan boğazlar! Anladım ki, Ben özgür değilim, Anladım ki Özgür ölemeyeceğim! Ne zaman baksam etrafıma, Bir zulüm görürüm. Ne zaman baksam etrafıma, Bir yoksul görürüm. Ne zaman baksam önüme, Kendimi görürüm! Anladım ki, Ben öldüğümde özgürüm! Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Özlem
ÖZLEM Özlemin Sözlük anlamından başka Anlamı var mı ki… Nasıl anlatılır bu özlem, Bilmiyorum ki… Öyle özledim, Öyle özledim ki… Bunu anlatmak için Kelimeler yetmez ki… Onu gözüm bilir, Gözümdeki yaş bilir… Onu yüreğim bilir, Yüreğimdeki kor bilir… Anlatamam ki… Mehmet KIYAK* 31.01.2007 Mehmet Kıyak |
Pota
Yanmak da varmış kaderde, Nedir bu ateş böyle… Ruhum cehennemde, Bedenim bir potada… Yanar da yanar! Hangi katı madde vardır ki, Erimez bu ateşte! Yaşıyorum bak, Yaşıyorum hala… Ayaktayım işte, Dimdik, ayakta! Erimedim, Çilelerin potasında! Mehmet Kıyak |
Savaştan Barışa / 23 Nisan Çocuklarına / Mektup
Bağdat, 29 Mart 2003 SAVAŞTAN BARIŞA / 23 Nisan Çocuklarına / Mektup Sevgili Kardeşim Özgür, Şu anda orada olmayı ne kadar çok istediğimi anlatamam. Zaten bugüne kadar da hep oraların hatıralarıyla yaşadım. Geçen yılki 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı şenliklerinde senin ve ailenin bana gösterdiği ilgiyi hayatım boyunca unutamam. Diyebilirim ki hayatımın en mutlu günlerini orada yaşadım. Çocukluğumun farkına orada vardım, özgürlüğün tadını orada tattım. Aynı zamanda seni, aileni ve ülkeni tanıdım. Bana, Büyük Önderi, O’nun İlkelerini ve devrimlerini tanıttın… Şu ana kadar da, yeniden oralara gidebilme, 2003 şenliklerinde de yeniden birlikte olabilme ümidini taşımıştım; ama artık bu imkânımı ve ümidimi tamamen yitirmiş durumdayım. Onun için sana mektup yazmak, duygularımı paylaşmak istedim. Bu mektubu, mum ışığında, çok zor şartlar altında, yazıyorum ve çok zor şartlar altında da göndereceğim. Mektubumu aldığında belki de ben yaşıyor olmayacağım! Sevgili kardeşim, Biliyorsun ki biz şimdi, savaşın içindeyiz. Birkaç gündür okula da gidemiyoruz. Dışarı çıkamıyor, kimseyle görüşemiyorum. Kendimi o kadar yalnız, o kadar çaresiz hissediyorum ki… Annemin, akrabalarımın yanında olmama rağmen keşke orda olsaydım diyorum. Sen, benden kilometrelerce uzakta olduğun halde, kendime en yakın hissettiğim insan, sensin inan! Ne kadar büyük acılar içinde olduğumu anlatamam. Duygularımı, düşüncelerimi, acılarımı kimseyle paylaşamıyorum. Çevremde acıdan, gözyaşından başka bir şey yok. Aile içinde kimsenin kimseyi teselli edecek gücü ve cesareti kalmadı. Herkes acılarını ve gözyaşlarını gizlemeye çalışıyor. Bu yüzden anneme, babama da bir şey söyleyemiyorum. Onların da ne büyük acılar içinde olduğunu çok iyi biliyorum. Bu yüzden onlara da hiç bir şey yansıtmak istemiyorum. Onlar benim acılarımı, ben onların acılarını gördükçe, daha da çok yıkılıyoruz. Onun için acılarımı içime gömüyor, boğazıma düğümlenen hıçkırıklarımı bir zehir gibi yutuyorum. Biraz sonra postaneye gideceğim ve hıçkırıklarımı tutmadan, göz yaşarlımı gizlemeden ağlayacağım… Bunu bir de babamı ziyarete gittiğimde, hastane gidiş ve dönüşlerinde yapıyorum. Bugün savaşın onuncu günündeyiz. Daha savaşın ikinci günüde evimize bomba düştü. Küçük kardeşim öldü. Babam yaralandı, hastaneye kaldırdılar. Şimdi ben de annemle birlikte bir akrabamızın yanında, bir sığınakta kalıyorum. Kaldığımız sığınak gibi, hayatım da karardı. İçimde hiçbir yaşama sevinci hiçbir yaşama ümidi kalmadı. Bu küçük yüreğime, bu kadar büyük acıları nasıl sığdıracağımı hiç bilemiyorum. Günlerce, *******ce düşünüyorum, soruyorum, sorguluyorum; ama on dört yaşın aklıyla hiçbir çözüm bulamıyorum. Düşünüyorum, bu savaşlar niçin olur? Para için mi, mutluluk için mi? Birileri mutlu olacak, ben acılar mı çekeceğim? Birileri mutluluğunu benim acılarım üzerine mi kuracak? Para, açlığı ortadan kaldırır; ama hangi para benim acılarımı ortan kaldırır? Hangi servet benim kardeşimin acılarını dindirir ve onu geri getirir? Keşke aç kalsaydık; fakat sizin gibi özgür, sizin gibi bağımsız olsaydık… Düşünüyorum, bu savaşalar niçin olur? Sorunlar illâ ki savaşla mı çözülür? Sorunların çözümünde savaştan başka çözüm yolları bulunamaz mı? Kinin, kan davasının bile kınandığı günümüzde, savaşın nasıl bir haklılık payı olabilir? Ben, bir arkadaşımla kavga etsem, bir büyüğümün bana ilk söyleyeceği şey, “Utanmıyor musun, niçin kavga ediyorsun kardeşinle? ” olur. Şimdi ben soruyorum, büyüklerime: “Niçin kavga ediyorsunuz, hiç utanmıyor musunuz? ” Düşünüyorum; hayat, kitaplar, insanlar bana bütün insanların kardeş olduğunu, bütün insanları sevmem gerektiğini öğretti… Ve sevdim! Babam hep: “İnsanı sevmeyen, Allah’ı sevemez” derdi ve böyle örnek oldu bana. Ben, bu öğretilenlerle büyüdüm ve bu öğretiler, yüreğime sevgi tohumları olarak ekildi. Benim yüreğimdeki sevgi tohumları, sevgi çiçekleri açtı hep! Kim söyler, şimdi; hangi taş yüreklinin acımasız elleri kopardı bu çiçekleri? Şimdi, kim yeniden harap olan gönül bahçeme sevgi tohumları ekecek ve o sevgi tohumları ne zaman çiçek açacak? Sevgili kardeşim, Ne çiçek kaldı gönlümde, ne tohum… sevgi adına! Kopardılar çiçeklerimi, kırdılar dallarımı, tümüyle kuruttular sevgi bağımı! Sormak istiyorum! Bu muydu sevgi? Bu muydu kardeşlik? Bu muydu insanlık? Hani çocuklar çiçekti? Hani çiçekler solmayacaktı? Hani çocuklar ağlamayacaktı, hani çocuklar ölmeyecekti..? Büyükler hep yalan mı söyler, hep ikiyüzlülük mü yapar? Hep doğruyu söyler yanlışı mı yapar? Bana bir şeyler söyle! Nasıl yaşarım bu çelişkilerle, bu ikiyüzlü dünyada, ikiyüzlü insanlarla..? Şimdi bomboş kalan gönlümü kin ve nefret kapladı! Ben kime ne yaptım ki beni ateşin içine attılar… Kalem tutan elime, çiçek açan kalbime silah sıktılar! Kimin hakkı vardı ki benden, haklarımı aldılar? Ben elime silah almadım, kimseye kurşun sıkmadım! Söyle, bu silahlar bu ellere göre mi yoksa bu silahlar bu ellere göre mi..? Sormak, öğrenmek istiyorum! Nedir bu kin, bu nefret..? Bu mudur medeniyet? Bu mudur modern çağın modern insanı? Bu mudur küreselleşme? Bu mudur yükselmek, hayatlar üzerine hayatlar, yıkıntılar üzerine binalar kurmak..? Hani büyük ulus? Hani büyük devlet? Hani Avrupa Birliği? Hani Birleşmiş Milletler? Hani İnsan Hakları… Ne olur dostum bana bir şeyler söyle! Ben sana BARIŞ, kendime SAVAŞ adını verdim. Ne de olsa sen, adın gibi özgürsün. Ne de olsa sen barışın çocuğusun, bense artık savaşın çocuğuyum! Söyle bana! Özgürlük nedir? Bağımsızlık nedir? Söyle bana! Nasıl özgür olunur? Nasıl bağımsız kalınır? Sor büyüklerine! Onlar da mı bir şeyler yapamazlar kır çiçeklerine..? Dostum, beni bağışla! Dertlerimle dertlendirdim seni; ama dertlerimi paylaşacağını biliyorum. Hayat zaten bir paylaşım değil mi? Yaşam zaten bir meşale değil mi? Ben şimdi bu meşaleyi sana devrediyorum! Hoşça kal, dostum! Ben özgür olamadım, özgürce yaşayamadım! Dilerim, siz bağımsızlık şemsiyesinin altında hep özgür kalır, hep özgür yaşarsınız! Artık bende hiçbir güç kalmadı. En küçük bir seste yerinden fırlayacakmış gibi çarpan kalbimde bir tek KORKUSUZLUK kaldı. Bir tek KORKUSUZLUK yüreğimde… Artık hiçbir şeyden korkmuyorum! Ne ölümden, ne savaştan, ne silahtan… Geçsin şimdi üstümden füzeler, düşsün üstüme bombalar, yağsın yağmur mermiler… Şimdi sokağa çıkıyorum! Şimdi hastaneye gideceğim! Şimdi postaneye gideceğim! Şimdi ölüme gideceğim! Yağsın üstüme acılar… Yağsın mermiler… Hoşça kal Özgür! Hoşça kal özgürlük! Hoşça kal hayat! Hoşça kal barış! Hoşça kal savaş! Hoşça kal… Hoşça kal… MUHAMMED EL… Bağdat, 29 mart 2003 (Bu mektup, Muhammed’in Bağdat’tan gönderdiği son mektup oldu. O, bir Iraklı idi. Doğulu ya da Orta Doğulu, Avrupalı ya da Asyalı, Amerikalı ya da Afrikalı ne fark ederdi ki… O, bir kır çiçeğiydi..!) Mehmet KIYAK* 29 Mart 2003 Mehmet Kıyak |
Sen Ne Bileceksin- 1
Sen aşk nedir bilmezsin, Hiç âşık olmadın ki! Düşsün bakalım, Sevda ateşi gönlüne, Aşk nedir, O zaman bileceksin! Sen ayrılık nedir bilmezsin, Hiç ayrı kalmadın ki! Ayrılsın bakalım, Et tırnaktan, Ayrılık nedir, O zaman bileceksin! Sen özlem nedir bilmezsin, Hiç sevmedin ki, Gitsin bakalım, Sevdiğin yâd ellere, Özlemek nedir, O zaman bileceksin! Sen ateş nedir bilmezsin, Alev alev yanmadın ki… Giy bakalım, Ayrılık gömleğini, Ateş nedir, O zaman bileceksin! Sen alev nedir bilmezsin, Hiç uykusuz kalmadın ki! Kaçsın bakalım, Gecenin bir yerinde uykuların, Alev nedir, O zaman bileceksin! Sen kor nedir bilmezsin, Hiç kıskanmadın ki! Düşsün bakalım, Bir kurt yüreğine, Kor nedir, O zaman bileceksin! Sen kül nedir bilmezsin, Kül olup uçmadın ki… Kavrulsun bakalım, Yüreğin kor ateşlerde, Kül olup uçmak nedir, O zaman bileceksin! Sen kıskançlık nedir bilmezsin, Hiç sevmedin ki! Gitsin bakalım, Cânân'ın uzaklara, Kıskançlık nedir, O zaman bileceksin! Sen beni sevmezsin, Beni hiç tanımadın ki! Gir bakalım kalbime, Ben kimim, Sen kimsin, O zaman bileceksin! Mehmet KIYAK Karaman,22.09.2006 Mehmet Kıyak |
Sen Ne Bileceksin- 2
SEN NE BİLECEKSİN- 2 Sen sevda nedir bilir misin? Kim bilir belki de, Hiç sevmedin ki! Düşsün bakalım, Sevda ateşi gönlüne, Sevda nedir, O zaman bileceksin! Sen ayrılık nedir bilmezsin, Hiç ayrı kalmadın ki! Ayrılsın bakalım, Et tırnaktan, Ayrılık nedir, O zaman bileceksin! Sen özlem nedir bilmezsin, Hiç özlemedin ki! Ayrılsın bakalım, Can Cânân’dan, Özlemek nedir, O zaman bileceksin! Sen ateş nedir bilmezsin, Alev alev yanmadın ki… Giy bakalım, Ayrılık gömleğini, Ateş nedir, O zaman bileceksin! Sen alev nedir bilmezsin, Hiç uykusuz kalmadın ki! Kaçsın bakalım, Gecenin bir yerinde uykuların, Alev nedir, O zaman bileceksin! Sen kor nedir bilmezsin, Hiç kıskanmadın ki! Düşsün bakalım, Bir kurt yüreğine, Kor nedir, O zaman bileceksin! Sen kül nedir bilmezsin, Kül olup uçmadın ki… Kavrulsun bakalım, Yüreğin kor ateşlerde, Kül olup uçmak nedir, O zaman bileceksin! Sen kıskançlık nedir bilmezsin, Ölümüne sevmedin ki! Sev bakalım, Ölürcesine, Kıskançlık nedir, O zaman bileceksin! Sen aşk nedir bilmezsin, Hiç âşık olmadın ki! Sev bakalım, Mecnun misâli, Aşk nedir, O zaman bileceksin! Sen beni sevmezsin, Beni hiç tanımadın ki! Gir bakalım kalbime, Ben kimim, Sen kimsin, O zaman bileceksin! Mehmet KIYAK* Karaman,22.09.2006 Düzenleme:30.11.2007 Mehmet Kıyak |
Sermaye ve Sabır
En büyük sermaye sabır, En büyük servet,şükürdür! (04,03,92) Mehmet Kıyak |
Sessiz Söyleşi
SESSİZ SÖYLEŞİ Ah, bir bilsen, Söyleyecek ne çok sözüm var sana! … Ah, bir bitse şu gürültüler! ... Şu konuşmalar, Şu bağrışmalar, Şu kafamdaki savaşlar! … Bir bilsen, Ne çok şeyim var, Paylaşmak istediğim seninle… Ah, bir paylaşabilsem! … Biliyorum, Sen paylaşsan da, Paylaşmaz önyargılarım… Aslında bir bilsen, Ben ne hallerdeyim! … Söyleşirim her gün seninle, Anlatırım kendimce… Sen durursun karşımda, Öylece sessiz sessiz… Ben perişan, çaresiz… Sürer gider bu sessiz söyleşi… Ay duyar, yıldızlar duyar, Sen duymazsın! Ah bir duyabilsen sesimi! Ah bir bilebilsen yüreğimdekileri! ... Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Severk Ayrılmak mı?
“Severek ayrılalım”mış! “Dost kalalım” mış! Nefret ediyorum bu sözlerden… Ne saçma şey! Hem sevmiyorsun, Hem terk ediyorsun, Hem de, “Severek ayrılalım! ” diyorsun. Üstelik, “Dost kalalım.” diyorsun. Dalga mı geçiyorsun! Sevmek mi…? Severek ayrılmak mı…? Dost kalmak mı…? Yok öyle! Buna ne denir! Buna, ihanet denir…! Senin dediğini yaparsam, Benimkisine kerizlik denir…! Git! Cehenneme kadardır yolun! Arkandan geleceğimi mi sandın? Madem ayrılacaktın, Neden kalbimi çaldın? Beni sevmeyeni, Ben neden seveceğim..? Ben, beni seveni severim! Seversem, TAM severim! Aşkı bilmeyenden, İşte, böyle NEFRET ederim! Git, gidebildiğin kadardır yolun, Yine de cehennem olmasın yerin! Mehmet KIYAK Mehmet Kıyak |
Sevgi Andı- 1
SEVGİ ANDI 1 Bu can var olduğu sürece, Sen hep sevgilim kalacaksın! Seni çok sevdiğim sürece, Bana hep borçlu kalacaksın! Korkma, borçlu yalnız sen değilsin, Maşuğun aşığa sevgi borcu vardır. Beni çok sevdiğin sürece, Sen hep alacaklı olacaksın! Bu bir ant ki, Bu anda sadık kalmazsan, Cehennemde yanacaksın! Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Sevgi Borcu
SEVGİ BORCU Yar, kalbimde kendini bulacaksın, İnan orada, tek sen olacaksın, Seni bu kadar sevdiğim sürece, Bil ki bana hep borçlu kalacaksın! Mehmet KIYAK 14 Şubat Mehmet Kıyak |
Sevgilim
SEVGİLİM Bir daha gelsem dünyaya, yine severdim seni, Eğer sen de gelsen bir daha, sever miydin beni … Dünya neymiş gördün, tanıdın, aşkı ve beni, Razı olur muydun, yeniden sevmeme seni… İnan, bin defa da gelsem dünyaya, yine severdim seni, Yaşatabilmek için daha güzel günlerde seni, Eğer sen de gelsen bin defa, yine sever miydin beni… Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Sevgiye Susayan Gönüller
SEVGİYE SUSAYAN GÖNÜLLER Bu âlemde sevgiden yüce ne var, Sevgiye susamayan gönül mü var, Seven gönül, sevgiliden ne bekler, Sevilmeyene dünyada huzur mu var? İnsanın insana sevgi borcu var, Sevilmeyip de üzülmeyen mi var, Seven gönül, sever de sevilmezse, Ona dünyada aydınlık gün mü var? Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Sevme Bakalım
SEVME BAKALIM Sen sus bakalım, Arama, sorma bakalım! Sen sevgimi değersiz bul bakalım! Senin değer verdiklerin sana, Benim kadar değer verecekler mi bakalım! ... Sen beni sevme bakalım! Senin sevdiklerin seni, Benim kadar sevecekler mi bakalım! ... Mehmet KIYAK* 25.08.07 Mehmet Kıyak |
Sıfır
- 0 - Bir de sıfırı beğenmezler, En büyük değer, sıfırmış meğer! Öyle eksilerdeyim, Öyle eksilerdeyim ki, Artılarım olmasa da olur, Değerlerim sıfır olsun yeter! Mehmet Kıyak |
Sitem
Hastayı ziyaret etmek gerekir, Geçmiş olsun demek gerekir. Ben hasta iken geçmiş olsun demeyene, Söyle ne demek gerekir? Üzgünüm ama... (Başsağlığına gelmesen de olur!) ... Demek gerekir! (25,05,92) Mehmet Kıyak |
Son Pişmanlık
SON PİŞMANLIK Biliyorum! Bir gün bana, Gel diyeceksin! Dön diyeceksin! Dönmek istesem de Dönemeyeceğim; Çünkü dönülmez yerde olacağım! Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Sonsuz Sevgi
Öyle sevdim, Öyle sevdim ki seni... Keşke sen de sevebilseydin, Kedimin sevdiği kadar beni! Ama, Ben hâla çok seviyorum seni! Duymasan da... Görmesen de... Anlamasan da beni..! Mehmet Kıyak Mehmet Kıyak |
Soru
SORU (?) Ezelden sevmem soruyu, Soru işaretini! Aklım çıkar, Karşıma bir yaşlı çıkacak diye… Yol değiştiririm birden, Bir yaşlı görünce… Bakarsın, bir soru sorar diye… İnsanlardan kaçtık, Sormasınlar diye… Yazıda çıktı bu defa, Soru işareti…(?) Cevap ver, diye! Hiç sevmem soruyu… Hiç sevmem soru işaretini… Sorguluyor diye…! Uygulamak varken, Sorgulamak niye… Soruyor insan, ha bire… Kim bilir… Belki de cevap olsun diye… . Bu da mı soru oldu NE…? Mehmet KIYAK 12.11.2006 Mehmet Kıyak |
Susuyorum
SUSUYORUM sustum konuşmayacağım konuşmak niye duyan olmadıktan sonra sustum konuşmayacağım artık sen anlamazsan kim anlar beni sevmekmiş umrumda değil sen sevmedikten sonra beni Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Şans Kapısı
ŞANS KAPISI Benden şanslı insan var mı acaba, Şu dünyada…? Bilseniz ne çok şanslıyım..! Bütün kapılar açılır, Bana bu dünyada … Öyle şanslıyım ki, Ne zaman bir şeye niyet etsem, Ne zaman bir şeye yönelsem, Açılır, tüm kapılar bana… Öyle şanslıyım, Öyle şanslıyım ki, Şans hep yolumu gözler… Daha içeri girmeden, Şansızlık kapıda bekler… Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Şeytan Anı
ŞETAN ANI Yakaladım seni! İşte budur insanın, En gizli anı! Hani böyle değildi… Şimdi sen yapıyorsun, Yanlış değil mi…? Biliyorsun aslında, Doğru tektir! Değil mli…? Yanlışı şimdi, Sen yapıyorsun, Biliyorsun,değil mi…? Seni…seni…! Seni... seni…! Farkındayım,, Farkındasın, değil mi? Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Şiir
Bir sıra dışılıktır şiir, Bir şarkı, bir türkü gibi… Ötelerden düşünmek, Ötelerden hissetmek gibi… Bir gizdir şiir, Güneşle doğmak, Ayla ölmek gibi… Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Şiir İçin- 1
Bir sevdadır şiir kalplerde, Bilinmez hangi zamanda,nerde, Kimi bir şehirde,kimi bir köyde, Yaşıyor,şimdi dizelerde... Kimi ayrılıklarda,kimi kavuşmada, Kimi özlemde,kimi feryatta... .... Yaşıyor,şimdi şiirlerde... Mehmet Kıyak |
Şiir İçin- 2
Anlamı yoksa bir yazının, Anlamı yoktur, Okumanın yazmanın… Nasıl da benzerdir, Şiir ve insan... İki unsur: Şekil ve öz… İki varlık: Şiir ve insan… Eğer öz ise, İnsanı insan yapan, Özdür o zaman, Yazıyı yazı, Şiiri şiir yapan! Öyle değilse, Nerde kaldı, Şiirin ruhu, O zaman? Mehmet Kıya |
Şiir İçin- 3
BİR GÜN BİR ŞİİR YAZACAĞIM... Bir gün bir şiir yazacağım... Hiçbir kurala uymayacağım. Nasıl geliyorsa içimden, Öylece yazacağım. Nedir bu korku? Birilerine benzemek… Nedir bu kaygı? Birilerine benzememek… Ne Soyutçular’a benzeyeceğim, Ne Maviciler’e… Ne Gelenekçilerden olacağım, Ne Garipçilerden… Ne de… Bir gün bir şiir yazacağım, Kural tanımazlardan olacağım! Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Şiir İçin- 4
ŞİİR İÇİN- 4 Ezelden sevmem, Şiir yazmayı, Sanat yapmayı, Hele kafiyeyi… Yazmaz olsaydım! Nerden de yazdım, Şu bir iki karalamayı… Yazsam olmuyor, Yazmasam olmuyor… Oysa ben, Ne güzel yazardım düzyazıyı…. Ne güzel yapardım konuşmayı… Şimdi, Yazmayı da unuttum, Konuşmayı da… En kötüsü, Yolda yürümeyi unuttum! Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Şiir İçin- 5
ŞİİR İÇİN- 5 Nerden de bulaştık şu şiire… Kafiye yapacağız diye, Konuşmayı unutacağız neredeyse… Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
Şiir ve Şair
Şiirler, bir gülistanın gülleri gibidir. Şairler, gülistanda şakıyan bülbüllerdir. Mehmet Kıyak |
Tanıdığım O
TANIDIĞIM O Tanrılaştırmak istemiyorum, Nasıl tanımlayayım bilmiyorum; Fakat Tanrı’nın yarattığı en mükemmel, İnsanlardan biri olduğunu sanıyorum! Mehmet KIYAK Mehmet Kıyak |
Tanrının Kulunu Sevdiği Gibi
TANRININ KULUNU SEVDİĞİ GİBİ (Bana ilham veren sevgili dostum Muhsin Yener’ e saygılarımla…) Öyle sevmişim ki seni, Damarımda akan kan gibi… Öylesine bağlanmışım ki sana, Tanrı’nın kuluna bağlandığı gibi… Yaşamımın her anı, İçimdeki sıcaklık gibi… Kalbimin her atışı, Senden bir esinti gibi… Her an esen rüzgâr, İsmini fısıldar gibi… Sen öylesine girdin ki içime, Kanıma, ruhuma işlemiş gibi… Öylesine bütünleşmişim ki seninle, Tırnağın etle kaynaşması gibi… Âşık ne kadar arzu ederse sevgiliyi, Maşuk’un âşık’ı arzu ettiği gibi… Yanında olmak isterim, Kulun Tanrıyı istediği gibi… Çözüldükçe kördüğüm olurum, Kulun Tanrı’yı sevdiği gibi… Yanımda olmanı isterim, Tanrının kulunu istediği gibi… Çözüldükçe kördüğüm olurum, Tanrı’nın kulunu sevdiği gibi… 20.04.2007 Muhsin YENER- Mehmet KIYAK Mehmet Kıyak |
Telaş
Nedir bu telaş böyle..? Gelenler,gidenler... Aşağı inenler, Yukarı çıkanlar... Nereye gidiyor bu insanlar..? Hiç mi ilgilendirmiyor bizi, Şu kuş,şu çiçek... Şu ağlayan çocuk... Şu yaşlı nine... Şu düşünen adam..? ... Bir yanda cennet, Bir yanda cehennem... Artık ne gördüğümüze bakar olmuşuz, Ne baktığımızı görür... Ne sağımızı görür olmuşuz, Ne solumuzu... Önümüzü bile görmüyoruz..! Hep telaş,hep telaş... Tatlı bir tebessüme, Bir merhabaya, Bir selama bile zamanımız kalmamış! Nereye gidiyoruz böyle... Nedir bu hız..! Nedir bu telaş söyle..! Mehmet Kıyak |
Terkedilmiş Yuva
TERKEDİLMİŞ YUVA Nasıl da telaştadır, Kuşlar baharda… Erkek- dişi, yuva yapmak için Yarışta… Nasıl da şendir yuva, Nasıl da cennettir, Cıvıl cıvıl yavrularla… Uzun sürmez bahar, Nasıl da terk eder yavrular, Kanatlanınca… Nasıl boş kalır yuva… Zaman başa döner, Nasıl da kalır baş başa, Anneyle baba… Uçurduk şimdi yavruları, Bomboş kaldı yuva… Şimdi terkedilmiş, Bir cehennem yuvada, Âdem ile Havva…! Mehmet KIYAK* Mehmet Kıyak |
| Forum saati GMT +3 olarak ayarlanmıştır. Şu an saat: 12:22 AM |
Yazılım: vBulletin® - Sürüm: 3.8.11 Copyright ©2000 - 2026, vBulletin Solutions, Inc.