[x_irma_x]

O Seni Benden Çok Sevdi...


Gözümden akan yaşları alelacele silmeye çalıştım...

Ama o kadar çoktu ki bulaşıverdi her yere… Temizlemeye çalıştıkça
daha çok batar ya hani ortalık... Bir türlü yetişemezsin ya...
Yetişemedim...

Yapış yapış bir özlem doldu ciğerlerime... Ve ben ağlaya ağlaya
boşalttım ciğerlerimi...

Kan kaybından kaybettiğim ilk ümit olmayacaktı ya bu. Varsın bunu
da kaybedeyim dedim… Bir eksik bir fazla fark etmeyecek kadar
anlamsızlaşmıştı hayatım bir anda. Birkaç cümlenin, bir dağı nasıl
yıkabileceğini gözlerimle görmesem anlamazdım.

Yüreğim kanadı...
Kanadı...
Kaldıramadı sonra, seni kaybetmeyi...
Kan kaybından ölecek son umudum olacağını biliyordu belki...
Belki, seni öldürürsem öleceğimi biliyordu…
Sustu...

Kendi kendine onarmaya çalıştı. Gücü yetmezdi oysa bilemezdi ki.
Bense sadece izledim. Nereye kadar direnecekti ve niye bunca çaba,
görmek için. Şimdiye kadar hiçbir şey için göstermediği bu direnci
şaşkınlıkla izledim. Kendini yenilemesini, parçalarını
birleştirmesini ve sonra geri çekilip gülümseyerek orada duran sana
bakmasını izledim. Gözlerindeki aşkı. Gülümsemesindeki gururu
izledim.

Bana dönüp bir kez olsun bakmadı. Benden yardım istemedi ve bana
isyan etmedi ilk kez. İlk kez ne yaparsan yap, umurumda değilsin
demedi.

Anladım ki çabası benim için değildi..

O seni benden de çok sevdi...