[M@D_VIPer]

Notlar

* Alvin Ward Gouldner, The Future of Intellectuals and the Rise of the New Class: A Frame of Reference, Theses, Conjectures, Arguments, and an Historical Perspective on the Role of Intellectuals and Intelligentsia in the International Class Contest of the Modern Era, The Continuum Publishing Corporation, New York, 1979, s. 1-8. [Washington University 1977 yaz döneminde "National Endowment for the Humanities" tarafından yapılan bir seminerde bu tezler tartışılmıştır. Ayrıca bu çalışma yazarın The Dark Side of the Dialectic adlı üç bölümlük serisinin ikinci kısmıdır: Volume one, The Dialectic of Ideology and Technology (1976); Volume Two, The Future of Intellectuals and the Rise of the New Class (1979); Volume Three, The Two Marxisms (1980).]

** Gouldner, Alvin Ward, (1920-), yazarın bazı önemli eserleri şunlardır:

Applied Sociology; Opportunities and Problems,. New York, Free Press, 1965, (Sosyoloji, Sosyal Problemler); The Coming Crisis of Western Sociology, New York, Basic Books, 1970, (Sosyoloji, Tarih); For Sociology: Renewal and Critique in Sociology Today, London: Allen Lane, 1973., Sociology; Modern Sociology; an Introduction to the Study of Human Interaction, New York, Harcourt, Brace & World, 1963, (Sociology); Enter Plato; Classical Greece and the Origins of Social Theory, New York, Basic Books, 1965, (Plato. Sosyoloji--Tarih Greece--Civilization--To 146 B.C.); The Dialectic of Ideology and Technology, New York, The Continuum Publishing Corporation, 1976; The Future of Intellectuals and the Rise of the New Class: A Frame of Reference, Theses, Conjectures, Arguments, and an Historical Perspective on the Role of Intellectuals and Intelligentsia in the International Class Contest of the Modern Era, New York, The Continuum Publishing Corporation, 1979; The Two Marxisms, New York, The Continuum Publishing Corporation, 1980.


[i] Modern entelektüellerin sadece ruhban sınıfının seküler bir kopyası olduğunu önermek benim fikrim değildir. Gerçekten vurgulamak istediğim şey bu ikisinin devam etmediğidir (Edward Shils, entelektüelleri rahip keşişler olarak görmektedir.)

[ii] Bu düşüncenin tam bir izahı için şu kitabıma bakınız. Dialectic of Ideology and Technology, bölüm 2, s.42.

[iii] Şüphesiz bazıları bunun bir "yanlış bilinç" olduğunu öne süreceklerdir. Fakat bu, önemli bir noktayı kaçırmaktır. Benim buradaki ilgim, sosyal rollerinin bizzat kendileri tarafından yapılan tarifedir; çünkü, bunlar rollerini yerine getirdikleri tarzı etkilemektedirler. W. I. Thomas ve Florian Znaniecki'nin uzun süre önce (ve doğru olarak) iddia ettiği gibi, gerçek olarak tanımlanan bir şey kendi şartları çerçevesinde (neticesinde) gerçektir. Üstelik, bu öğretmenlerin çoğunu istihdam eden devletin kendisi öğretmenlere, öğrencilerle onların ebeveynleri arasındakinden ziyade, öğrencilerle kendisi arasındaki bağı pekiştirtmektedir.

[iv] Bkz. Basil Bernstein, Class, Codes and Control, vol 1, Theoretical Studies Towards a Sociology of Language (London, 1971), vol. 2, Applied Studies Towards a Sociology of Language (London, 1973), vol. 3, Towards a Theory of Educational Transmission (London, 1975). Bernstein'in teorisi burada kritik bir ayrımda, Dell Hymes ve William Laboy'un çalışmalarıyla kolaylaştırılarak kullanılmaktadır. Benim Bernstein hakkındaki kendi kritiğim ise metindeki on dördüncü tezde ortaya çıkacaktır. Benim Dialectic of Ideology and Technology (s. 58-66) eserimde genel olarak geliştirilmektedir. Labov, Berntein'i sert bir şekilde eleştirirken, kendisi de kendinden-yönetilen konuşmanın genel önemini ve genel olarak konuşmanın yansımacılığını (meselâ sadece dikkatlice noktalama işaretleri kullanımı değil) vurgulamakta böylece, geliştirilmiş linguistik değişkenleri ve onları kısıtlanmış değişkenlerden ayırarak karakterize etmede, Bernstein'in yansımacılıkta yoğunlaştığı noktayla, birleşmektedir. Bkz. William Labov, Sociolinguistic Patterns (Philadelphia, 1972), s. 208.

[v] Meselâ: "Komünistler, onların görüşlerini ve amaçlarını gizlemelerini hoş görmemektedirler. Açıkça ifade etmektedirler ki. . . . . " (Communists Manifesto [Chicago,1888], İngilizce baskı, ed. Engels, s. 58.)

[vi] Bkz. E. Hobsbawm, Primitive Rebels (Manchester, 1959), s. 167 vd.

[vii] Elit organizasyonu için rezerve edildiğinden dolayı gizli bir doktrin sadece ferdin organizasyona katılması ve orada belli bir üyelik pozisyonuna ulaşmasından sonra bilmesi sağlanır. Böylece gizli bir doktrin hiçbir zaman ilk seferinde organizasyona katılmak için motivasyon olamaz.

[viii] Lenin'in What Is to Be Done adlı çalışması orijinal olarak 1902'de basılmıştı.

[ix] Charles Osgood ve arkadaşlarının öncü çalışmalarındaki sosyal objeler hakkındaki ortak düşünce boyutlarının analizini burada kendime temel olarak alıyorum. Araştırmacıları geçerli üç boyut bulmuşlardır: iyilik/kötülük, zayıflık/güçlülük, ve aktiflik/pasiflik. "Coming Crisis" adlı çalışmamda ilk iki boyut için, kültürel olarak müsaade edilmiş veya edilmemiş sosyal dünyalardan bahsederek, dengeli bir şart amaçladım. Müsaade edilmemiş sosyal dünyayı, iyilik/kötülük ve zayıflık/güçlülük arasındaki ahenksizlikle tanımladım. "Normalleştirmek", müsaade edilmemiş bir dünyayı edilmiş gibi görmenin yolunu bulmaktır, meselâ, ahenksizliği kaldırmak gibi. Bkz. A. W. Gouldner, The Coming Crisis of Western Sociology (New York, 1970), özellikle s. 487-88. Osgood'un ilk araştırmacıları için bkz. Charles E. Osgood, George Suci, ve Percy Tannenbaum, The Measurement of Meaning (Urbana, 1957).

[x] The New Industrial State.

[xi] The Coming of Post-Industrial Society.

[xii] The Modern Corporation and Private Property.

[xiii] "Ortaya çıkan sonuç şudur ki, daha çok bilen daha az bilene hakim olacaktır," M. Bakouinine, Oeuvteres, Vol. 5 (Paris, 1911), s. 106.

[xiv] Machajski'nin yazılarından ileride bahsedilecektir.

[xv] Talcott Parsons, The Social System (Glencoe, 1951), chapter 10; Essays in Sociological Theory, (Glencoe, 1954), chapter 18; "The professions," International Encyclopedia of Social Sciences (New York, 1968).

[xvi] Chomsky'nin konumu pek çok yazılarında gösterilmekle birlikte, 9 Ekim 1977 Leiden'da verilen "Intellectuals and the State" başlıklı en son konferansını ele alıyoruz. Bkz. N. Chomsky, American Power and the New Mandarins (New York, 1969).

[xvii] Maurice Zeitlin, "Corporate Ownership and Control: The Large Corporations and the Capitalist Class," American Journal of Sociology (March 1974), s. 1073-1119.

[xviii] Açıkça, Manifesto "sınıf" terimini kapitalist toplumun tabakalarına münhasır kılmamıştır. Yeni Sınıfın "gerçek" bir sınıf olup olmadığını, ortak bazı karakteristikleri olup olmadığını sormak kısır bir sorudur (metafizik değil). Yeni Sınıfın ortak karakteristikleri konusunda benim tutumum 6. tezde tartışılmaktadır.