Ay Aydınlık Gün Kara
Sefilim yalnızım emsiz bî ilaç
Çaresiz devasız hastayım şimdi
Ruhum denizlerde tenim sana aç
Hilesiz riyasız yastayım şimdi
Geceyi seyredip şi’rini yazsam
Elimle beynimden fikrini kazsam
Hayattan vazgeçip oyunu bozsam
Yine akıldayım us’tayım şimdi
Endişem yok kokun tene can ekler
Sitemim yok sesin cana kan ekler
Lâkinim yok çünkün kana ten ekler
Şekline girdiğim tastayım şimdi
Eyvah demem asla yandığım için
İçip şarabını kandığım için
Aşkı bir yanılgı sandığım için
Lâl oldu dillerim sustayım şimdi
Sesin kulağımda cıvıldıyorken
Hasretin içimde kımıldıyorken
Mehtap yüreğimde ışıldıyorken
Buluta saklandım pustayım şimdi
Ellerin elimde zaman yarışta
Nefesim darlanır her bir vuruşta
Elem de keder de iki kuruşta
Hasretlik çekmekte ustayım şimdi
2 Haziran 2007
Şükrü Özmen
|