Keşke Dememiş Olsaydım
Keşke, yaşadığımı yaşayanım olsaydın
Kuşların kanatlarını uçurup
Sana gönderdiğim mektupları alsaydın
Ve yağmur ıslatırken saçlarını
Yağmurun üzerine yağan ben olsaydım
Keşke, hislerimi hissedenim olsaydın
Kışın soğuk günlerinde
Yaktığım güneşlerde ısınsaydın
Kâğıtlarla kalemlerin üstüne
Yazdığım şiirleri okusaydın
Keşke, ışığımı aydınlatan olsaydın
Doğudan alçalıp, batıdan yükselirken
Akşam doğup, sabah batan
Ve
Işığını aydan alan güneşime
Işık olsaydın
Keşke, ağırlığıma yük olsaydın
Ben onları değil
Onlar beni aşmak isterken
Omzunu verip, atsaydın dağları omzumdan
Seninle bile paylaşamadığım seni
Bana getirseydin
Keşke gözlerime göz olsaydın
Saçlarımla ağarttığım karları
Sen görseydin
Martıların kanatlarında asılı gözyaşlarımı
Sen silseydin
Rüyalarımda ıslattığım suları
Sen içseydin
Uykuyu bile misafir almayan gözlerimin önünde
Bir serap gibi kalsaydın
Gözlerimde yüzen denizlerde
Yüzen sen olsaydın
Keşke, 'Keşke' dememiş olsaydım
Aşkına aşık bu yüreği
Koparıp alsaydın benden
Sadece kalsaydı beden
İnan üzülmezdim buna
Madem ki sen yoksun
Bu yürek, bu beden fazladır bana
Keşke, sen de bir örümcek ağıyla bağlansaydın
Ben delicesine bağlıyken sana....
|