Zincirlenmiş kökleri
Kıraç aç anaç toprağına
Sonsuzluğunda bir başına
Bakımsız susuz
Gül gibi filizlenen kır çiçeği
Kır çiçeğim
Susuz yaz
Kendisiyle kendinde
Ateşler içinde bulmuş
Umut ve tevekküle
Tutunmuş kır çiçeğini
Kurumuş
Kırılgan gül bedeni
Dökülmüş yaprakları
Boynu bükük
Kuru bir dalın
nefesine bile hasret
Yalnızlığıyla yalızlıklarda
Yaz biter
Ölür
Susuz esintisiz çaresiz
Çiçekleri düşer
Kendi duvaksız boşluğuna
İter tohumları an be an onu ölüme
K
__________________
Buraya Kadarmış .. 
|