Maziden kalan
İnan ki eve gitmek,ışığı yakmak gelmiyor içimden
Ne evi terk edebiliyorum,ne ışığa elveda diyebiliyorum
İstemeye,istemeye, yorgun,yorgun gidiyorum
Evde, bekleyenim vardır diye acele ediyorum
Basıp zilin düğmesine, kapıya kulak dayarım
Ne ses var,nede açan,dönmemişsin anlıyorum
Açıyorum kapıyı,dalıyorum içeriye
İsyan ediyorum,yalnızlığa, yeter,yeter diye
Yalnızlık, bütün heybetini yüklenmiş geliyor
Karanlık, boğmak için dalga, dalga yükseliyor
Korkup irkiliyorum ışıkları yakarken
Ürküyorum, pencereden dışarıya bakarken
Aynı ürperti ile çekiyorum perdeleri
Gözlerimle tarıyorum duvarları,köşeleri
Duvarda resmine takılıyor gözlerim, maziden kalan
Derin,derin bakıyorum,bakışların, hala yalan
Bir an sinirleniyorum onu yırtmak istiyorum
İnan ki, kollarım bağlanıyor ona el süremiyorum
Acı,acı çığlıklar atıyorum, birden bire bu anda
Sakin,sakin,güler gibi duruyorsun, duvarda
Ne yalnızlığımı gideriyorsun,ne evi terk ediyorsun
Korkularıma korku ekliyor,yarama tuz ekiyorsun.
Bana mı öyle geliyor, dilleniyorsun duvarda
Üzülme ayrılık varmış diyorsun, fotoğrafında
Diyorsun ki hayat bu, bak işte alışıyorsun
Sözlerin manasız teselliye mi çalışıyorsun
Sana inanmıyorum,yalan,yalan, hepsi yalan
İçimde derdin,duvarda fotoğrafın var, maziden kalan
emekli emn.müd
Şair Yusuf Değirmenci
|