Ne Çok Acı
mağrurdum
silerken terini vahşi atımın
sıradandı dik başlılığım
yangın yeriydi yürek
eyeri bir ben kuşandım
bir küheylan
dellendi durdu içimin delisi
virane varoşlarda bitti yol
manzara ruh eksikliği
son ışığı da söndürdüğünde güneş
kızgındım öyle
küheylanım ve ben
kundaklandık akşamüzeri
geride yılkı atları
zoraki bir sırıtışla
kana karıştı isyan
içim içime kapandı
kızıl sayrılığında inkarın
çığlık çığlığaydı
ne çok acı kaldırıyor insan!
(28 Ekim 2004)
Naime Erlaçin
__________________
Buraya Kadarmış ..
|