Hakkını Verdim Yılların
Etekleri zil çalan coşkulu gençlik yazı,
Yavaş yavaş yerini hazana bırakıyor...
Bir zaman dalgalarla yıkanan kalp kumsalı,
Sütliman bir mendirek, artık huzur arıyor
Tüm uçarı hevesler şimdi öyle uzak ki,
Ne lüks bir otomobil, ne dünya seyahati
Sıcacık bir çay olsun, içtiğim bardaktaki;
Bulduğumu düşünürüm o büyük saadeti
Vebalim yok, hakkını verdim bütün yılların
Yaşadım sorarlarsa, en güzelini aşkın
Şimdi yaklaşıyorken mehtabı hayatımın,
Suçluluk duymuyorum karşısında aynanın
Ufuklar kan kırmızı, günün gönlü kanıyor
Bahçemde sonbahar var, güller tek tek soluyor
Elem duymuyor kalbim, aksine seviniyor
Gençlik, benden eski bir dost gibi ayrılıyor.
Attila Şanbay
Attila Şanbay
|