Hüznün Yüzü Eylül(2)
Gülümseyen bir yüz vardı
Birde gözler mavi
Bir şey yapmalıydı
Cesaretini topladı
Ve gülümsedi
Gülümsedi Eylül hafifçe
Yanıma gelse keşke diyordu
Kimdir nedir
Ne iş yapar
Bilmiyordu
Dileği gerçek oldu
Tanıştı sesiyle mavi gözlerin
Kadife gibi yumuşak, anlamlıydı
Eylül için zaten
Anlamı yoktu sözlerin
Ayrılırken tokalaştılar
Sıcaklığını taşıdı avucunda
Sesini kulaklarında
Kalbinde bir hızlanma vardı
Bir şeyler olmuştu ruhunda
Aradan günler geçti
Eylül sevdalanmıştı
Gezdiler kıyılarda
Kızıl güneşi seyrettiler
İkisi de aşkı tatmıştı.
Meydan okuma vardı
Birilerine el ele gezerek
Mutluluğunu ilan etme
Haykırma bütün dünyaya
Eylül’de isteyerek
Turgut Uzdu
|