Kayıp Çocuk
Kuytu köşede bir başına duruyor
Kirli elleri koynunda tir tir titriyor
Ağlamaklı gözlerle çevreyi izliyor
Bir kuru ekmek için Allah'a dua ediyor
Benim suçum ne diye kendine soruyor
Tek suçu masum olmak kendiside biliyor
Kötülüğün pençesine düşmemek için çırpınıyor
Yalnızlığa isyan edip hıçkırarak ağlıyor
İstanbul sokakları onu artık korkutmuyor
Yaşamak için zaman ile kavga ediyor
Çocukluğumu kim çaldı diye yıldızlara bağırıyor
Bir parça simit ile karnını tıka basa dolduruyor
Zengin olsa ne bilecek açlık nedir diye
Fakirlik ona verilmiş çok
güzel bir hediye
Bazen ağlıyor anne baba kardeş nedir diye
Sonra düşünüyor ben neredeyim kimim diye