Sensizce
O sokaktan geçtim yine bu gün
Yürüdüm tek başıma,her zamanki benle.
Seni sordu anılar,bir şey diyemedim.
Yanımda olmasa da içimde dedim.
“Anladık” dediler.
Oturduğumuz masayı gördüm sonra,
Hemen gittim.
Bu defa,senin yerine oturdum.
Şimdi daha yakındım sana.
Sanki içim ısındı birden.
Ve aynı yemeği ısmarladım garsona.
Yağmur yağıyor sabahtan beri.
Ağlıyor sanki,sensiz Ankara.
Herkes içeride şen kahkaha,
Bana bakıyor sanki tüm gözler.
Bahçede oturan bir ben,bir ben tek başıma.
Aldırmıyor alaylı gözlere,sana bakan gözlerim.
Konuşuyoruz oradan buradan,yada havadan.
Benim yerimden sana bakıyorum,
Üşümüş gibisin,
Isıtmıyor mu yoksa,Leylak rengi kazağın?
Soruyorsun bana;
“Söylesene ne görüyorsun bende? ”
Huzuru diyorum,sevgiyi diyorum,doğayı,
Neşeyi,sevdayı,vefayı,gururu,özlemi,diyorum
Gözyaşının içtenliğini,şiiri,şarkıyı,öyküyü diyorum,
Sen de yanık sevda türkülerini dinliyorum.
Sen anlat diyorum,sen ne görüyorsun bende?
Garson geliyor,”buyurun siparişinizi”
Laf dönüyor,söz dolaşıyor,ta uzaklardan,
Gelmiyor bir türlü o beklenen yerden.
Yemek yeniyor gün bitiyor.
Bir gemi daha kalkmak üzere limandan.
Vedalaşıyoruz…..
Seni ilk karşıladığım aynı yerden.
Sarı gül solmuş….
Bir yolculuk başlar her gece,
Her gece tüm yollar sana doğru.
Çocuklar oynar yollarında,karanlığın çocukları.
Umutsuzlar umut bulur,dertliler deva.
Çiçekler yetişir,kır çiçekleri,doğanın masumu.
Kıyamam koparmaya,kokusunu serperim odana.
Döner gelirim sonra,içimdeki ezilmişliğimle.
Güneş batıdan doğar artık.
Her sabah bakar ve gülümserim seni görünce.
Bazen bulutlar gelir önüne,içim daralır.
Ya bir daha göremezsem diye
|