Naime Erlaçin

[GooD aNd EvıL]

...“Son Mohikan”*...

bin yıllık sofasına uzanmış
tülünün minesinde dalgın
o kadın:

adı
mohikan
“son”u noksan
hiçlik yankısına adandı
süzüldü dilsiz
bir dağ yamacından

tarih sırıtıyor tel kakülünde
hayli kalabalık
şeffaf / şakırtılı
uçurumda düş arıyor melez kanı

iştiyakla tutunuyor iç avlusuna
eşeledikçe koku salıyor gönül evi
göğünü yaratıyor
hayale bakan sardunyalı odasında
sol eli “la” sesi
minör incelik
hava:
Verdi’den bir arya

‘doruklarda nefes alan kartal’…öyle mi?

bozkıra veda edilir, boş versene!
kıyıya da
çatırdasın tekneler
yıkılsın yaşam iskelesi
düşsel intiharlar doğuruyor kadın
“vita” kutusuna sıkışık zamanı ufalayan
gül manifestosu dokuyor kiliminde

çetele tutuyor hazirana dair defter-i kebirinde

titreyen tebessüm
deli kırbaç ey!
mazrufu yok saymak yakışmaz elbet
üzülme sen!
kalbidir hem gözleri hem nefesi
:
yansa solsa da
susmaz nağmesi

mümkün değil söz geçsin bir ilkyaz gülüne!


(11 Haziran 2006)


(*) ……

“mümtaz dedi ki
aneyin gözleri
doktor yasaklamış net’i
bilinmeyen numaraları aradım
bir kanat sesi sonra
”yok yok” dedim
”son mohikan o
söz geçer mi
doruklarda nefes alan bir kartala”

Nefise Nar (Nefise Pınar)
.....

Bana armağan edilen bu enfes şiiri mutlaka belgelemeliydim. Üstelik de “son mohikan”ın yaşam defterinde, 6.dekad’ın ikinci sayfası açılırken…
Teşekkürler Sevgili Nefise

Naime Erlaçin

[GooD aNd EvıL]

...“T. Uyar”a*...

bir kış
açılış yapıyor içimde

katları boşalıyor göğümün
gülü
bimar edendir
buza eriyen
külüm

beni görmezden gelen ağartı
bağışla!

“uyar”la beni

çaputunu bağla şiir taşıma


(*) Turgut Uyar: 4 Ağustos 1927 – 22 Ağustos 1985

(22 Ağustos 2007)

Naime Erlaçin

[GooD aNd EvıL]

...”Finale”...

duvara konuşmanın
anlamını çözmeden olmaz!
kışa durmuş
orman sabrını öğrenmeden

bir ses var içimde
ben'i ben'den çıkardığım
karanlığa üflenir her çelimli nefes
aşk acıyı yalayan

duvarlar büyü bozar dil keskinleştiğinde
boşluğa ünleyerek bulunur benliğimiz
şiir tinsel prelüd
gök havzadan rüzgâra bağışlanan
töz içimiz

bir nefes yaşamaktır her sabah
iki nefes ölmek

kendini kendiliğine böyle tamamlar zaman...


('6. DEKAD' - Hayal Yayınları, Birinci baskı Ocak 2008)
(Hayal Dergisi, Ocak-Şubat-Mart 2008, Sayı 24, 'Şiir ve Kendilik' Dosyasından...)

Naime Erlaçin

[GooD aNd EvıL]

...Abraş...

kimse aldırmıyor di’li geçmişe
geleceğe fal tutan sıradan hiçliğe

kim imzaladı bizi ipe çeken yasayı?
değişiyor kimyası zamanın
mürekkep al'dan sarı

ince bir acıya yontuluyor çıban
insan dönüşüm
insan sancı

içerisi karadelik
‘öteki’
dışarısı habis
böcekleşmenin diğer adı

bileğime dolanan asi bu huy
nesli tükenen savaşçı ruh kimden kalma
kim diyor önce sağaltıp yaramı
terimi kurulayacakmış sonra!

‘kimse’ sürgününde
yol verdim avuntu teknesine
yabana bıraktım dilimin yaldırak yanını

ah! diye diye işte böyle
dağ yıkıldı
bitirmedi(m) çağırdığı(m) türküyü*

sökün taşlarınızı!
tüm yap-bozlarınızı
ipiniz darağacınız ne varsa alıp
kendinizle noksanlığınızı
alıp tuzunuzu gidin buradan

dilim çiçekbozuğu
dilim abraş
sehpanızda davul çalıyor bugün

(*) Emin Akdamar


('6. DEKAD' - Hayal Yayınları, Birinci baskı Ocak 2008)

Naime Erlaçin

[GooD aNd EvıL]

...Acı Yitim...

________________“oysa tanrının şair dediğine
________________deli diyor gören
________________sözlüğe maya çalarken.”*


güncemiz ağlayan nilüfer çiçeği
vurgunu sahipleniyor
yenibaştan kurgulanıyor öykü
her sayfa köklü değişim
******* dil bekçisi

isyanın zirvesinde
yıkımı sorgularken “maya çalan”
tozlanmış bir kapı girişinde
çekiliyor tanrıların sütü

nilüfer, boşluğa yayılan ukde
akıl sedefine küs
-kırım sürgünü-

zaman külrengi çınlıyor yine


(*) Özge Dirik

(27 Ağustos 2007) - 6. Dekad, HAYAL Yay. Ocak 2008, s. 46

Naime Erlaçin

[GooD aNd EvıL]

...Adak Ağaçları Kızgın! ...

delice kıpraşan aklın köşesinde
bir dünya barınıyor
hüznün gölgesinde
gökyüzü kıpkızıl
çığlıklar kül rengi
kolay değil bulutu yadsımak
eprimiş bir takvimin anlamını
yok saymak ve susmak

tepeye yürüyen patika yolları
çöl ılgımıyla birlikte yakmıştım ya
en çok adak ağaçları üşüdü!

nedir bu melankoli
henüz uyuyan bahar ve usturanın kör ucunda
benim kışa sökün etmem mi
turfanda sevinçlere gebe olmalıydım oysa
saat başı davet alıyorum şubat kuşlarından
yalnızlığı buza terk etmiş öylece bekliyorlar
yediveren bir gönlüm var ya kocaman
zoraki bir gülücük bağışlıyorum onlara
yürek alacasından

insanım
ve ruh yorgunu
“berbat” hissetme hakkımı kullanıyorum sonuna dek

yine kızdırdım işte adak ağaçlarını!

umudun suretini astığım ağaçlar ey!
sinsi kurtlarınız başkaldırıyor
kemirilmiş kelimeler donuyor kuru dallarınızda
geçmişte bir gün “acı” eskitmiştik hani
bir çocuğun elinden tutup parkları dolaşmıştık
kayboldu çocuk sonra
acıyla birlikte gezinirken
ben de mi bittim yoksa

üşüyor adak ağaçları
adak ağaçları çok kızgın bana!

bahçeler ıssız
bahçeler küskün
bütün ağaçlar nezir ağacı bugün
aç kulaklarını Nazım!
iyi dinle beni
mutsuzluğun resmini yapıyorum giderayak
Abidin’e söylemeyi sakın unutma!

meşum bir sessizlikte sevişen kelimeleri
odun niyetine yaktığım
sükuneti yitirmiş tımarhane aklımda! ...


(28 Şubat 2004)

Naime Erlaçin

[GooD aNd EvıL]

...Affidavit...*

onay almaksızın yürüyeceğiz

sezmesinler
sille tokat giriştiğini bu ayarsızlığa
sindiremesinler zamanın yeminli sesini

kurd’u diyorlar insana insan için
hadi canım sen de!
budalalar için de şaklar sözün kırbacı

bir daha düşünmeli kategorize edenler
ki insan insanın sesi
harfi hecesi
anlaşılmaz bir manzumede yeşeren
ilhamın kendisi

sorumluluk payitahtında
kuşunu yemlerken bin özenle
şakıyarak iç dinamiğinde hazzın
hayata dair sırlar devşirdiği
alfabesi

kaldır kafanı göçükten yürüyoruz!

beyan verildi
mühür hazır
bir dağ serçesi ant içiyor şimdi



(*) Affidavit: Yemin altında verilen ifade.

(15 Aralık 2005)

Naime Erlaçin

[GooD aNd EvıL]

...Ağlama! Solmaz Gül…

var olmak
ölümüne bir yarış….

nahif güllerden geçer aynanın sırrı
yerde mi
gökte miyiz
hangi zaman diliminden kopup geldik
umursamayız hiç

yaradır yıkıntısına kanayan
bir de sevda karası hüzün
turkuvaza sığınılır böyle
sonsuzu arayan o camdan bu cama
müzmin bir ağrıdan arta kalan izleğin peşinde

mavileşen yıldıza sor
hayra yorulur mu duyguezer kabus
tüle ağlayan acının geçitlerinde
sınanmadık mı yeterince?

mücerret bir hikayenin sandık odasına
mezuniyetimiz bırakılır bir gün
giz dolu
yarından alacaklı
kendinden menkul biraz
hesaplaşmadı halen özgeçmişiyle
biraz meşru hatta
güne dünden borçlu

birinci doğru:
-bilinmezden sonuç çıkaran yanılır en çok!

o ki;
güneşi dinledi kahinden
yok saymadı yaşam ve karmaşayı
huşuyla giydirdi geceyi kalbinin külüne

ikinci doğru:
-sır’ını dökmez soylu aynalar biliriz!

ve
'b u d a g e ç e r'
dedi kahin
'a ğ la m a s o l m a z g ü l'
rengini gizlemez ayna

sözün hükmüne çünkü
can suyu gibi sinmiştir kederiniz

üçüncü doğru:
-yaratır acı

-hiç durmaz! ….


(21 Mayıs 2005) - ' 6. Dekad ' Dosyasından...

Naime Erlaçin

[GooD aNd EvıL]

...Ah Krates! ... *

herkese açıktı kapı
anlamın gizlendiği kuyuda
hazza yer yok

herkes dışarıda

bizden farklı sevişmezdi yaşlılarla ölüler
içi boş kavgalar
gün biterken önemini yitiren
kötüler de çocuktu bir vakitler
“düş kuranlar masum” *
üstelik vazgeçilebilirdi herkes!

aşkla buluşmak kadar çetindir anlamak bunu

paslı bir kapıda beklerdi sedef kanatlımız
habersizdik bizi çağıran ürpertici kuyudan
nahiftik o zaman
bilmezdik
herkesin önceden dışlanmış olduğunu

anlamla çarpışarak iktidar kazanıyor söz
“bütün cinayetlere tanıktır şair” ***
ah krates! ****
elmas kesimini hatırlatıyor kuyum işi eylem
halâ
vazgeçebilir herkes

tehlikeli bir oyun bu!



(*) Krates: Stoacı Zenon’un hocası, Suriye kökenli ve Atinalı “kynik” filozof.
(**) Tom Waits: (“You are innocent when you dream”: “Düş kurarken masumsun”…)
(***) “Şairler bütün cinayetlere tanıktır” – Cenk Koyuncu
(****) krates: İktidar (Grek kökenli bir sözcük… demos+krates= demokrasi! ! !)


(28 Mart 2007) - 6. Dekad, HAYAL Yay. Ocak 2008, s. 69

Naime Erlaçin

[GooD aNd EvıL]

...Ah Yaz! ...

- Doğan Ergül’ün ardından…

küle dönüştüğünde
gözünü içe kırpmayı biliyor yaz

hangi çakırdikeni sağ kalır
renklerin tutuştuğu bu âlemde
duymaksızın
kalınlaştığını acının
:
iç avlusunda
kostaklanarak geçmiş saatlere

bozkır yırtan bir hece süzülür
ağrılı çekirdeğinden sözün
acıyı imler yetimliğimiz
içbükey aynaların hızarcı kesiminde

anlamak bize düşer ki yazın sahibi yok!


(2 Haziran 2007)
'SONRA Edebiyat' Dergisi, Sayı 2: Temmuz - Ağustos 2007
('6. DEKAD', Hayal Yayınları, Şiir Dizisi 13, Ocak 2008, s. 49)

Naime Erlaçin