Necmi Ünsal

[GooD aNd EvıL]

Elveda Bindi Sözüme

Gurbetinde kırıldı kolum kanadım.
Umut yaş olup sindi fersiz gözüme.
Sevda yaram deşildi, ben de kanadım.
Elveda hece hece bindi sözüme.

Benliğimde dilleri tutuk isyanın.
Özlem pranga vurdu bezgin özüme.
Meltem bahşetmez mi hiç fırtına yanın?
Vuslatın atsaydı bir nefes közüme.


23 Haziran 2004 Çarşamba, Danimarka-Køge 23:44
7+5

Necmi Ünsal

[GooD aNd EvıL]

Elveda Sözleri Koca Dağ Gibi Sinmiş

Geçmiş zaman derinliklerinden
Anılar bir bir çıkıp gelir.
Ya katran karası karanlığında
Yada gül kokusunda.
Kaçırılan uykular kirpiklerden süzülür de
Düşleri yıkıp gelir.
Nice sevdalar, nice sevdalar...
İlmek ilmek kilimlenir
Hatıraların dokusunda.

Bir terennüm dudaklarda,
Vefaya adanan duygular.
Alınlara sokulan kıvrımlar,
Kaçamak gözler
Kara buluttan inmiş.
Her doğan güneşi
Bir muştu gibi bekler bölünen uykular.
Damla damla elveda sözleri
Yüreklere koca dağ gibi sinmiş.

5 Mayıs 2004 Çarsamba, Danimarka-Køge 23.45

Necmi Ünsal

[GooD aNd EvıL]

Eski Defterleri Dürdüm Ben

Verdim her ay dolunayı *******e hediye.
Dünyama sonsuz fezandan, maviler düşürdüm ben.
Canımı yoluna koydum, seni bulayım diye.
Her gece buz beyazı saf düşlerde üşürdüm ben.

Son güneş en yeni ufkun, senden kaçanlar tutsak.
Ne güzel sana esaret! Sensiz güya hürdüm ben.
Dallarım hemen kırılır, beni neremden tutsak.
Güllerin üstüne düşen bir katre, mühürdüm ben.

Cemreye dönüştü kaygım, gülden aldı rengini.
Yerleşti gönlüme aşkın, atı nura sürdüm ben.
Cihanda döner devranın, bulamadım dengini.
Dünyamı akrep soksa da, zehrini tükürdüm ben.

Bir yapma çiçek peşinden şuursuzca koşarken,
Ezik kır çiçeklerine sunulan özürdüm ben.
Geçici, koruk lezzetle demlenerek coşarken,
Okudum kitabı, eski defterleri dürdüm ben.


12 Haziran 2004 Cumartesi, Danimarka-Køge 17.13
3+5+7

Necmi Ünsal

[GooD aNd EvıL]

Eşkıya Talan Faslında

Sanki bir sanat olmuş ülkemde
Aldatıp, haksız yere hep yenme.
Çakallar ulur yeşil bölgemde.
Cılızlıklara esir direnme.

Okyanuslarda sahil görülmez.
Bu süslü dekor yalan aslında.
Haya perdesi yırtık, örülmez.
Azmış eşkıya, talan faslında.


24 Mayıs 2004 Pazartesi, Danimarka-Koge 18.26
5+5

Necmi Ünsal

[GooD aNd EvıL]

Evlerimiz Vardı

Evlerimiz vardı.
Onlar dardı
Ama huzur vardı.
Huzur soluklanırdı.
Geçim konuklanırdı.
Doğal hislerin uyandığı
Her şeyin güvene dayandığı
Evlerimiz vardı.
Bizi sıcacık sarardı.

Yuva denirdi,
Ocak denirdi
Paylaşılmak istenirdi
Kanaatle yenirdi
Bir dilim ekmek.
Çizgilerde sekmek,
En büyük sevinçti çocuklarda,
Hanımeli kokan sokaklarda.

Sözler dostluk dokulu.
Döşekler lavanta kokulu.
“Allah rahatlık versin! ” yeterdi.
Misafire yoldaşlık ederdi.
Ak örtülü sedirlerde
Ay sohbetlere şahitti bedirlerde.
Seccadeler kanaviçe işli
Kapılar besmele girişli
Selam verişliydi.
Yorgunluktan muhabbete geçişliydi.

Evlerimiz vardı
Çiçek bahçesi önü ardı.
Edep, hizmet yuvası
Helal haram pusulası
Kul hakkı öğretisi
Doğruluk yetisi.
İlk mektepti bize.
Ninemizle diz dize
Masallarla olurduk.
Dinlerken düşlerde kaybolurduk.

Sevinçlerle coşulurdu.
Hep beraber koşulurdu
Bir bardak vermek için su
Zaman akardı sanki; bir içim su.
Herkesin yeri belliydi orada.
Yukarda,
Baş köşede büyükler.
Dede omzunda küçükler.
Emin kucaklarda.
Meleklere gülümser bebeler salıncaklarda.
Ayağa kalkılırdı yaşlıların geliş anlarında
Hele, ana babanın yanlarında
Hayasızca yatılmazdı.
Bir de hiç mi hiç, ayak ayak üstüne atılmazdı.

Evlerimiz vardı
Onlar dardı
Ama huzur vardı.
Onları kimler bizden kopardı?


21 Nisan 2004 Çarşamba, Danimarka-Køge 18.46

Necmi Ünsal

[GooD aNd EvıL]

Ey VATAN

Yine yadıma düştün benim sılam, ey güzel vatan!
Sen bir cennet misalisin, gurbet düşlerinde yatan.
Sensin keder sisini hep muhabbetinle dağıtan.
Sensin güzel hatıranla neşelere neşe katan.

Süzgün ovalarla, mağrur dağlarla hiç emsalin yok.
Vakur gâziler, altında yatan şehitlerin pek çok.
Gezse de sezdirmez köylüm kentlim bazen aç, bazen tok.
Kalpler sevginle huzurlu, bunda asla hiç hilaf yok!

Ey Vatan! Düşman seni hep işgale kurban seçse de.
Vazgeçmeyiz senden asla, binlerce bin yıl geçse de!
Zinhar bölünmeyeceksin, ihanet hançer çekse de.
Sevdalıların aşk yüklü, derdi sineye çekse de.

Bir bütünsün bayrağınla, ay-yıldızınla ey vatan!
Şahadete en güzel bir rütbedir o aldaki kan.
Milletimizin her ferdi olur sanki birer volkan.
Senin için şahadete, hazır ölmeye her bir can!

Coştu ezanlar bayrağın altında, hep saçtın ilim.
Zirvede duygular, dile geldi desenlerde kilim.
Paylaşır halkın ekmeği, kalsa bile az bir dilim.
Kıymetini anlatmaktan aciz hakkıyla bu dilim.

Ey Vatan! Uzaktaki can dostum, yarim, yakınımsın.
Hasretle damarlarımda hep coşkun akan kanımsın.
Senden başka hiç olmayan her şeyimsin ve canımsın.
Kader çizgim, alın yazım ve sonsuza dek anımsın!


Şubat 2003 Danimarka-Køge
8+8

Necmi Ünsal

[GooD aNd EvıL]

Ey İnsaf, Neredesin Yetiş!

Gökler korku ile sararıp çöker diz.
İnsanın insana yaptığı zulümle.
Şu toprak bile hep yalvarmada sessiz.
Çağdaşlık mazeret, yalandan tek cümle.

Bir ses yankılanır beyaz buzullardan…
İnceden inceye bir sızı, can çekiş.
Çok çekti doğamız bu zalim kullardan.
Ey insaf çabuk ol, neredesin yetiş!


31 Mayıs 2004 Pazartesi, Danimarka-Køge 23.03
6+6

Necmi Ünsal

[GooD aNd EvıL]

Fare Fil Ayağı Ezmede

Yabancı bir bunalımda bozuk kişilik.
Göz iğreti, gözlükler maddeyle kirlenmiş.
Sarıvermiş kalabalıkları ikilik.
Dingin ruhlar ayakta, kıyamla birlenmiş.

Kasvet saçan cüzamlı yüzler kol gezmede.
Fitne tozu dumana katar bu arada.
Meydanlar boş, fare fil ayağı ezmede.
Kayırmalar haksızlığa mihenk darada.

24 Mayıs 2004 Pazartesi, Danimarka-Køge 18.43
4+6+3

Necmi Ünsal

[GooD aNd EvıL]

Fezana Düştüğümden Beri

Güllerin üstündekini sanma,
Sabah çiğidir diye!
Her seherde damla-damla,
Dökülen gözyaşımdır biteviye.


Dolunay *******imin feneri,
Yıldızları bahçeme serptim.
Fezana düştüğümden beri,
Dünyayı kara deliklere teptim.


24 Şubat 2004 Salı, Danimarka-Køge 23.20

Necmi Ünsal

[GooD aNd EvıL]

Fırtınamın Meltemi Ol

Gittin, arkandan bakakaldım.
Bir yıldız gibi kaydın sessiz.
Baharlara bir haber saldım.
Hiç yapabilir miyim sensiz?

Gel, fırtınamın meltemi ol!
Varlığın seda sessizliğe.
Bir ışık gibi dünyama dol.
Alışamadım sensizliğe.

Düşüncem sabit, daldı sana.
Düşümde bekçi her bir anı.
Yanıyorum ben anlasana!
Gönlüm sevginin öz vatanı.


21 Mart 2004 Pazar, Danimarka-Køge 22.40
5+4

Necmi Ünsal