Özkan Karaca

[GooD aNd EvıL]

Üsküdar' da Sen

Aklım kementin işkencesinde sıkılıyor
Alnım karıncaların tükürüğünde doluyor
Damarımın isinden gizlice geçiyon
Hafakanların çıglığını yıldızların damlasına üfürüyorum
Seni sevginin mavi dumanlı semtin de arıyorum

Kızkulesi Üsküdar' ın sevdaya gözyaşı abidesi
Bende sevdanın yanlızlığına konmuş dudak
Seni sokakların geniş omuzunu çiğniyerek
Evlerin kirli sayfalarını karıştırarak
Caddeleri karartan tülleri kırarak
Üsküdar' ın kalın ensesine kapanmıştım

Yüreğimde sana olan hicranın bakışı
Kaldırımların dikenleri hasretime ok atışı
Dalgaların tokatlarıyla hülyalarıma giden kaçışı
Bir deli deryanın sacına taş,
İki derbeder ayaklarla sokaklara kaş fırlatıyorum

Üsküdar' da sen
Gözlerimi parçalıyan kalabalıklarda arıyorum
Üsküdar' ın soğuk ağzında nefesini soruyorum
Senin mechul gölgeni kovalıyorum

Kalbim tütsünün sisinde türkülerde acıyor
Dilim senin ismini, dimağım cismini sayıklıyor
Kaldırımların bataklığı benimle kayıyor
Günlerimin şafakları seninle doğuyor
Ama sen gözümden kaçıyorsun
Gönlümün sancısını yontuyorsun

Özkan Karaca

[GooD aNd EvıL]

Üsküdar' da Yüreğim Hüzünde

Acı, mutlu sevdalara konu olmuş
Destansı aşkların sesi Kız Kulesi nde okunmuş

Yürekleri yakıcı hicrana kani olmuş
Nağmelerin tatlı yeli okunmuş

Saadet nişanında gülistanlara tanık olmuş
Nazendelerin tatlı seli okunmuş

Tarihin soylu adresi olarak
Duyguların nefesi olmuş: Üsküdar
Sevdamın kendisi ile
Yüreğim Üsküdar da hüzünle okunmuş

Üsküdar'ın tarihini kafamın bezine dokurum
Diğer yandan talip kalbimle sevdamın resmini okurum
Bin andan takip gölge ile
Maviliğin çercevesinde sen ve ben olurum
Üsküdar'da yüreğim hüzünde boğularak
Düşlerin kanatlarında Üsküdar la süzülmüştüm
Sokakların karanlığında gölgeyle sürülmüştüm

Özkan Karaca

[GooD aNd EvıL]

Üsküdar Toptaşı Cezaevi

Tarih bereketinin kalburunda
Asırların çamurunda kazınarak
Duvarları hüzünle maviye ve maziye saçılarak
Islak bakışları anılarda yazılarak
Duvarları hicran yutan, avluları ayak tutan
Bir zamanlar Üsküdar'ın alnını terlettiren
Hicranın uzaklığını izbe ellerinde seyrettiren
Üsküdar Toptaşı Cezaevi

Adi suçlular
Kim bilir hangi günaha kadeh kaldırdılar
Nefislerini anlık suya daldırdılar
Burada bedenleri çürüdü,
şimdi ise toprak olup kurudu

Ya adil suçlular
Kim bilir hangi davanın yumağını ördüler
Beyinleri mahkûm oldu, fikirleri prangaya vuruldu
Şairler, yazarlar, akademisyenler, siyasetçiler…
Bedenleri soldu,
şimdi ise eserlerde geleceğe kuruldu

Karanlık dudaklı zindanına bakışlarını bağladılar
Yılların darbesinde ruhlarını kapattılar
Devrilen yıllara çarpı çektiler
Gözlerinde ısırdıkları pencereden umut ektiler
Üsküdar'ın esintisini alınlarına soktular
Geleceğin atlasına kafalarını yokladılar

Harabe duran demirsiz pencerelerin hatırasında
Çıplak kalan avlusunun oltasında donan tarih ve insan
Neler fısıldar, hangi ayakların hatırasına kayıt düştü
Bilinmez bir fasıldı geldi, geçti


Cezaevinin avlusundan üflenen sigara dumanı
Sürur günlerin şafağına itilen sisi
Mahkûm günlerin dumanında yükseldi
Üzerinde kalan şu karabulutların izi

Bir zamanlar acı nefesinden cinneti kopmuştu
Hicran elindeki ruhlara yılgınlığı çökmüştü
Gözlerinde yaş, duvarlarında yas hâkimdi demir ensesinde
Üzerine dökülen şu yağmur
Mahkûm günlerinden çekilen yürek sesi

Özkan Karaca

[GooD aNd EvıL]

Üstat: Necip Fazıl Kısakürek

Düşüncelerinin sellerinde, duygularının taşkınlığında
İnsanlığın: zihin bulanıklığını, fikir sulanıklığını
Çile yüklü kalbine doldurarak
Aydınlık boyasını yapıştırarak
Fikir bereketi ile açarak
Değişimin öncüsü, gelişimin sözcüsü olan
Çağının değerler üstü değeri bulunan
Şairler sultanı: Necip Fazıl kısakürek

Müteffekkir soluğuyla ikmal sıvayıcısı
Ulvi ağahıyla ikbal sulayıcısı
Selim hasletiyle inkişaf habercisi
Dillerle kaplanan, dualarla yankılanan
Üstat: Necip Fazıl

Zamanın kıskacında;
Nesillerin buhramını söndüren
Ruhların sancısını çöktüren
Gönüllerin bağrında filizler meydana getiren
Zihinlerde dalgalanan, fikirlerde yaygınlanan

Fikri ve ilimi genişlikle alim
Duygu ve düşüncelerle salim
Yumuşak gönül ve yüksek ruhla halim
Güzelliklere buluşturmasıyla hakim

Vuslat kimliğinin zerafetinde
gönül genişliğinin zirvesinde
Var olmanın geçiş yolunda
Zamanın kültürende araç,
Asırların sanatında amaç olan

Şiir ekolunda yoğrulan
Fikir dinanizminde yükselen
Ufukların altın yıldızlarının parçası
Şairlerin biriciği, kelamların diriliği
Mutmain kanatlarıyla güzeliklere ulaştıran
Necip Fazıl Kısakürek

Özkan Karaca

[GooD aNd EvıL]

Var Olmanın Yolu

Geniş ufukların penceresinden yayılan
Çağlar üstü çağların adresinde yürüyen
Rahmet pınarının şenliğinde serinleyen
Hakkın mührünün damgasında yoğrulan
Hilim ve ilimle bayraklandıran
Zaferle dalgalandıran
Mana mirasıyla insanlığın ihya deryası

Himmet özüyle güneşlenerek
Hikmetlerin aydınlığıyla buharlaşarak
Kuran'ın sözüyle gözlenerek, hallerle buluşturarak
Ufukların altın parıltısına kanat açtıran

Çağların mesafesine adım taşı
Nesillerin istikbaline adım yaşı
Gönüllerin istikametine adım başı
Ruhların istirahatine adımdaş
Mana atmosferinde uçuran
İlim ve hilim donanımında koşturan
Ufukların varlık gaye menzilinde buluşturan:
İslamın hak yolu...

Kalblerin karanlığını söndüren, hakikat yükünde
Ruhların sıkıntısını çöktüren, İrfan yoğunlugunda
Kişiliklerin bulanıklığını toparlıyan, takva yaşantısında
Duyguların balçıklarını pak eden, zikir yaygınlığında

Var olmanın esintisinden
Gönül baharıyla uzanarak
Ruhların yüksekliğinden
Güzelliklere kanatlandıran
Hakikatlerin yoluna kavuşturan
Hayatın anlam ve değerini aşılıyan
Gülistan bahçelerini aralayan:
Var olmanın yolunda: İslam

Özkan Karaca

[GooD aNd EvıL]

Ya RESÜLALLAH

Öteler ötesi nur ışıltılı pencereden gülümseyen.
Zulmet çağlarını söndüren, zahmet dağlarını sonlandıran.
Çağların izine, şeytanın dizine, karanlığın sisine vurulan;
Hilkatin sebebi, insanlığın edebi olan...

İzanların hezeyan yokuşunu tutan ve hidayetin varlığına koşturan,
Kafaların ur ensesini solduran ve hakikatin karlığına daldıran.
Ruhların şirk tütsülüğünü söndüren ve şefaatle dolduran,
Şeytanın bataklı sellerini kısan ve hikmetlerin pınarı ile dolaştıran

Asrı saadetin nurlu inkişafında,
Nur ufukların hakikat hecelerinde,
Kainat sana sevdalı.
Kutsi adımların hak ikramında,
Bağlar sana ikbal olmuş.
Ademlerin HU iniltisinde,
Dağlar sana intisap etmiş:
Başlar seni fikreder, kalbler seni zikreder
Yaşlar gözlerden akar, bir yanda da senin nurun akar.
İnsanlık ağlar, çağlar ağlar. Alem sana muhtaç

Taşlar da selamlar, diller de kelamlar:
YA RESÜLALLAH…
Seninle kazılı, yıldızlarla yazılı nübüvvetin:
Sallallahu Aleyhi ve Sellem.
Kainat senin isminle süslü, insanlık senin isminle sesli
MUHAMMED MUSTAFA

Özkan Karaca

[GooD aNd EvıL]

Yaş Ondokuz

Yaş ondokuz yolun çeyreği
Başlarda kavak yellerin esildiği
Kaşlarda şafak tohumların ekildiği
Gözlerde ufuk ateşlerin eritildiği
Küçük adımların mührünün silinen gerçeği
Yaş ondokuzun çeyrek delikanlığı

Dantel misali hızla örülen zamanlar
Acı tebessümlü beyaz sayfalar
Çocukluğun şadını koparıyor geçen yıllar
Sevdanın hançerinde dertleşilen dost kırlar
Yaş ondokuzun çeyreğinden önceki sırlar
artık geride kaldı
Ondokuz kere vurulan tokmakla kapılar kapandı
Hayatın bileklerinde şekillenen nefesler açıldı
Çocukluğun şen dokulu günleri ezildi

Yaş ondukuz yolun çeyreği
Düşlerin bulutlarının yarıldığı
İfadelerin hecelerinin serildiği
Ondokuz kere toprağa çivilenen gerçeği

Su misali hızla akan zamanlar
Çocukluk ruhu geçmişe üflenmiş
Gençliğin enerjisine yüklenmiş
Bir nefeslik hayat oku saplanır
Yürekleri doldurarak saklanır
Yolun yarısıda aşılır
Ve..! vuslatın edebi kapısı aralanır

Özkan Karaca

[GooD aNd EvıL]

Yaş Otuz...

Yaş otuz
saatlerin akrebi vaktimizi
içten içe kemirerek
ruhumuzun can özünü
damla damla eriterek
aynaların cenderesinde kırılarak
yüzümüzü okuyan çizgilerle yırtılarak
kendimizden geçirmiş

anılar, zihin odasında kilitlenerek
arasıra kendisiyle konuştuk
baş ve kaş ucumuzun uzaklığına kavuştuk

Yaş otuz
kat kat yükselen yaşımın duvarına
beynimi emen yastığımı dayayarak
geçmişin tuzağında demleniyorum
bu alnımda ki kirli çizgiler
nasılda akrebin dişlerinde yırtılmış
kaldırımların kırık izlerinde dertleşen karıncalar
başıma taçlanarak konan bulutlar yanmış
anıların renkli sayfası
siyah beyaz fotoğraflara karışmış
geçmişin bedeni bizden artık kör
geleceğin remzi önümüzde köprü
dünyanın toprağı avuçlarımızda yokuş
gün doğuyor
gün batıyor
zamanın gemisine bindik
arasıra vurgun yedik
arasıra adaların dumanına el salladık
birazda gülistanların kokusunu aldık

çöllerin seraplarında kum fırtınası
eser, tarih sayfasının içersine

yüreğimizin sobası vakit yakıyor
katlanan yaşlı duvarlar ruhumuza çökerek
vuslatın istikametinde artık yokuz

Özkan Karaca

[GooD aNd EvıL]

Yeryüzüne İnen Nur

Ey Nebi, alemlerin rahmet kucağı
Sana sığınarak bucağına geliriz
Anlarımız toprağın teninde durarak
Senin güzel siyretinden azık aldık
Alınlarımız taşların terinde olarak
Senin güzel süretinden göz yaktık
Çöllerin kuruluğunda
Göllerin duruluğunda
Çağlayanların çoşkusunda
Gönüllerden kopan nefesle söz kattık
Ey Resul, koyma bizi sensiz...
Cananımız sensin

Menzillerin arşında
Öteler ötesinin güllerin ardında
Doğan tebessüm sensin

Ey Nebi; sen gülsün, nasırlanan kalbimizin sevgilisisin
Ey Nebi; sen günsün, asırlanan kainatın güneşisin

Çağların beline
Uzaklıkların yeline
İnsanlığın seline
Kavrulan umranlarımızın yerinden
Savrulan ummanlarımızın yaşından
Gül aldık...

Yetimler yetimi çilemizle ezik kaldık
Ümmetin sensizlikle her vakit yetim
Sevdamız nakit tutarak, elvanlarımız vakit yutarak
Hayatının çile izinde,
Çilelerle terlemek hoş gelir

Ebu Cehllerin, Ebu Leheblerin işret dizinde
Sövülen, dövülen asrının kuyusuna eğilerek
Gönüllerimiz titreyerek kuyuda yaşla doyduk

Her asırda koparıcı, yıkıcı Ebu Cehller oldu
Al kanla boyanan yeryüzü kana doydu
Anla sıvanan duvarlar gözyaşı içti

Yurtları, ruhları koparılan ümmetin
Senin hicretinin izinde, yoluna baş koydu
Bedenimiz acılarla dövülerek kanla beslendi
Yaşamımız harap, yanağımız ateşle azap

Eshabının; bedeni çiziliyordu, ruhları koparılıyordu
Hakikat yolu, sabır
Çileler karşısında sağlam gönül ister
Bilek teri, beyin zeri, kalbin yeri
Ey Nebi, Ey Sevgili...
Rikkatlerin kumaşında azalarına işler
Kutlu asırların aynasında sancımız hafifler
Yeryüzüne inen nurdan gelen su
Asırların atlasını çınlatır,
Ruhun sağırlığına serinlik
Kalbin ağırlığına derinlik
Hu.................
Aminlere karışır hu lar, izanları paklar sular
İlk sabahlar
Senden kalan hatıra
Nurunla; gök renklendi, yer şenlendi
Ey Nebi, Ey Sevgili...
Kalemler uzlete çekilerek
Yıldızlardan mürekkep alarak seni yazar
Kelamlar ülfete eğilerek
Güneşin sıcaklığından pay alarak seni anar

Özkan Karaca

[GooD aNd EvıL]

Yetim Çocuk

Zamanların çarkında sönen yıllar
Sislerin perdesinde solan yıllar
Hatıralarım da hep yer edinen acı sahneler
Mahzun, mazlum duruşuyla zihnimin duvarına yapışan

Ne zaman, nerde görsem mahzundu
Herkes şad, o ise durgundu
Meçhullere yüzen sala benziyordu
Babasını yitirmişti küçük yaşında bu çocuk

Bir anacığı vardı, birde gelinlik çağında ablası
Anacığını, ablasını hasret demleri ile kaynatarak
Küçük göz odadan çıkarak,
Bir avuç toprağından koparak
Gurbetin yapraklarıyla İstanbul’un ensesine kapanarak
Sancıların terleriyle yoğrulmuş,
Elleri, alnı nasırlı olan.
Maişet temininin gayretiyle köşelere sığınmış yetim çocuk

Kimi yerde boynunda şeker kutusu çıngıraklı
Dolaşırdı sokaklarca: “Şekerci keskin naneli, şekerci “
Kimi yerde ayaklı tezgah: Simit - poça satar dururdu
İstanbul’da kimseleri yoktu, kimsesizliğe gömülmüş
Kaldığı yer ise nem kokulu,
Duvarı yosunlu bekar odasıydı.

Yetim çocuk ellerini kafasına sıkıştırmış
Saatlerce öylece durup saklanırdı kendinden
Duman... duman üstünde efkarlı duruşu
Boynu bükük, ürkek bakışlarıyla inilticiydi

Yetim çocuk gözleri İstanbul aynasında yağmurluydu
Dertlerin kabuğunda bedenini sarsarak ağlardı
Hayatın ağırlığını taşımaya çalışan çocuk azimliydi de
Daha delikanlılığın baharında...
On yedi yaşında olan çocuk

Sılanın bağrında tam on dört ay olmuştu
Hicranın çilesi yüreğini kanatmaya başlamıştı
Anacığının ve ablasının özlemleri kanatlanmış
Uykusunu bölen rüyalardan sonra kalbine inmişti
Gurbet hapsinden koparak dönüşe karar verdi
Kurban bayramına da sayılı günler kalmıştı

Akşamın ılık serinliğinde sokaklarca süzüldü
Cebinde parası, hülyaların kıskacında dalıp durdu
Bir gün sonra köyümün gözlerimde bulutluğu dağılacak
Birkaç gün sonra tarlamızın başında bulunacak
Birkaç yıl sonra askere uğurlanacak
Ondan sonraki yıllarda evlenecek
Ondan sonra... Daha sonra, diye düşünüp duruyordu
Fakat Rabbimizin kader defterinden habersiz
Biraz sonra ruhunu uçuracak sonundan habersiz

Karanlığın içinde iki çift yırtıcı gözler izinde
Takip ederler insana benzeyen eşkıyalar
Loş ışığın altında önünü kestiler yetim çocuğun
“Para, parayı ver çabuk “... Çıkar haydi
Yetim çocuk irkildi, gözleri büyüdü ve haykırdı
“Hayır, vermem paramla memleketime gideceğim”
Eşkıyanın suratsızlığına patlayan yumruk
Ve... Diğer hain keskin bıçağı sapladı. Yetimin kalbine
Çocuk kesik “ hı “ diyebildi. Oracıkta yere kapaklandı
Eşkıyalar ise karanlığın bağrında uzaklaşmıştı
Kurban bayramına yakın, üç kuruş için kurban edilmişti...

Özkan Karaca