Hüsrev Hatemi

[jockeя]

Ellili Yıllar İçin Acılı Alaturka Şarkı

Meded ey zaman, bir parça kestir
Kestir bir parça ucundan zülfünün;
Gönül şarkılarını söylerken Safiye Aylâ,
Firak ey felek firak!
Ve bir o kadar da hüzün.

Ilık gazozlu, aynalı taraklı
Çok tramvaylı geçen yazlar
spor ve Sergi Sarayı’na hayran şehir...
Cambazhaneli *******, gök havai fişekli
Budur ellili yillarin hayâlimdeki şekli.

Yenildik sana ey zaman, bu kesin fakat yine de,
Yine de demek isterim ki derdimi,
Yahya Efendi dergâhina en muvafik derdimi,
Arzetmege bir dem bulamadim
Buna izin vermedi felek.

Sana yaptirayim ey zaman-aman
Insan kemigi tarak,
Tara kâküllerini ve ellili yillari
Bir yana birak.
Derdimi arzetmege bir dem bulmamişken ben,
Ey dost, tanidilar seni ve derhal geri aldilar
Sari giymesek de olacagi buydu zâten.
Bekle orda üzerin sari yapraklarla örtülü
Âhüzari beni muhtemelen aglatabilir,
Lütfen uyarin Bülbülü.
Söyleyin Bülbüle nâliş filân etmesin
Bu bahar Feriköy’de kalsın
İstinye’ye hiç gitmesin
Esther Williams’lı ayna, plastik tarak
Çok Fahrettin Kerim’li ve Ulunay’lı bir yaz
Ey zaman, tara sen yine kâküllerini
Ve ellili yılları
Bir yana bırak.

[jockeя]

Grili Çocuk II Gidiş’i

Bir kış günü, sabah dönüşürken öğleye,
Gittin, griler giyerek ötelere...
Boz idi bulutlar ve bozdular,
Güneşli görünümünü havanın.
Giden sendin, gelenlerden bana ne?
Eski gelmelerin çekildi gerilere,
Bundan böyle, bürünmüş grilere,
Kalacak gözümde gidiş ânın.
Ah çocuk, gri giymeyi de nerden buldun,
Gitmek mi sis rengi giydirdi sana?
Yamaçları sıyırıp göğe ağar gibi,
Akşam karanlığında savrulan kar gibi,
Bu ellerde geç kalmağa korkar gibi,
Gittin çocuk, sislere büründün de.
Ve süreklileşti benim için artık,
Bu kısa bölümü zamanın.

[jockeя]

Gül olmak Külleşmeye hazırlıktır

Firak çakmaktaşından doğan kıvılcım,
Değdiğinde sevdanın kavına...
Fesleğen yerine gül bitebilir,
Gül yerine fesleğen de...

Sevda okunun keskin ucu,
Saplandığında yüreğe, yani avına
Ateş renkli bir gül kesilirdi;
Ateş en iyi kavuşturucudur...

Halbuki, sükûn idi O’nun yoldaşi
Itir, onu saran bir bulut...
Deryâ ise derinliginde berdevâm,
Of çocuk neden uzaklaştin sen?

Fakat, işte, şimdi hemen söyle neden?
Füsun ve hüsün, onun çagrişimlariydi
Gül olmak, külleşmeye hazirliktir
Külleşmek, acilarin dinişi.

[jockeя]

Hazin Kurallar

Kurgusu değişince hayatın,
Şirin görünür ölüm; bu kuraldır.
Sanırım ki korkumuzdan,
Öyle bir duruma düşmüşüz...
Düşler bile düz, mâcerasız;
Duygular nehri mecrâsız,
Yürek vadisi nehirsiz,
Zehirsiz ve panzehirsiz,
Bir ömür.
Sözde özgür...
Coşkudan uzak ve yavan
Gök yerine bir basık tavan,
Güneş yerine bir kandil.
Bunun farkına varılınca
Arkada tek geçit, bin menzil
Önümüzde yolun sonu görünür;
Bu da kuraldır.

[jockeя]

İstanbul’a Ağıt

Kaybettiğim eski İstanbul bir gün
Yaşlı, hasta bir beyefendinin,
Terekesinden çıkacak
- vefatından hayli sonra -
Ben o günü sanmam ki göreyim
Fakat o gün geldiğinde
Büyük bir sarı zarf içinde
Üstünde "muhibbim" filan beyefendiye
İthafıyla yaldızlı bir kent
Yarı küflenmiş fakat olağanüstü güzel
Zuhur edecek bir evden...
O zaman kentimiz çoktan,
Hani erkek çocukları ürperden
Hımar tıraşından geçerek
İmar görmüş tepeleriyle
New İstanbul olacağından
İş işten geçmiş olacak
Sadece gönül sahipleri umarım
Derinden ve insanın içine işleyen
Bir musıki duyacaklar kısa süre
Beton tepeler üzerinde...
"İşte onların mahvolmuş yurtları".

[jockeя]

Keder Denizi

Yürekler vardir ki Devran elinden,
Onlara gam sunuldugunda,
Iri güller gibi kan aglayip
Sessiz, dünyayi seyrederler...

Yürekler vardir ki onlar,
Kirginlik ve yalnizligi tadinca;
Sokak gösterilerinde yakilan,
Taşit lastikleri gibi,
Alevli ve gösterişli yanarlar...

Yürekler vardir, gam denizi derinlerinde
Mürekkep baliklaridir ki,
Onlara sitem eriştiginde,
Deniz içine aglarlar...
Laciverd ve dilsiz.

[jockeя]

Kitap ve Biz

Bütün olaylardan önceydi Kitap,
Hayli uzun zaman yumagi bir de
Bir ölüm gecesi... dogum ve nice
Ölümler, dogumlar, yine ölüm...
Yürek çöküntüsü ya da sevinç haberi,
Gördüm yüzünde işiyan yazlari,
Yüzünde kazilmiş kişlari gördüm.
Sözler serpilmişti sazliklara,
Sizan işik altinda sözler nemli,
Sözler serpilmişti sicak kumlara,
Güneş altinda da sözler gördüm
Duydum...
Kuşkularin yogun kedere, kederin yasa
Yasin yikima dönüştügünü
Kitap aslinda çok önceden bir muştuydu
Neden öyleyse çocuk, neden
Yüzünün taç yapragindan çekilmiş su?
Küçük bir çiçek için ne uzun...
Ne hazin bir öykü bu.

[jockeя]

Lâcivert Gece

Gülüşün kovamaz lâcivert geceyi
Bir hilâl belirir gecede, sâdece...
Kederle de kararmaz gözlerinin lâciverdi
Yildizlar belirir, kayan yildizlar
Yeryüzündeki bütün yalnizlar
Ürperir, derler ki “çocuk kederli”
Sert çocuk, sarp çocuk, lâcivert Çocuk,
Biraz neşelensen bu ne dert Çocuk?
Ürkme baykuşlardan, baykuşlar güzel
Keşki bu kadar azalmasalardi...
Hele kirpiler, yarasalar
Hepsinin başimin üstünde yeri var.
Ölü degil senin gecen, canlilarla dolu çocuk
Sisli çocuk, puslu çocuk, bugu çocuk.

[jockeя]

Maktul Yürek

Keskin agzindan ayrilik kilicinin,
Yüregimin yedigi darbe,
Bu acinin;
En uç örnegini bana tanitti:
Neden kisas uygulandi yüregime?
Ne suçtu ne de bir suça kanitti,
Eski Dünya’nın ölümünü seyretmesi...

Yılları yele vermiş olması da belki
İkinci bir ağır suç sayılarak,
Nâhak yere zaman yargıcı,
Yüreğim için bu hükmü verdi.

Görmeden sevdiği kentler: Bağdat,
Saraybosna ve Priştine’nin
Harabolduğunu duymuştu
Kendini savunmaması bundandır...
Ben yirminci yüzyılı, bu sebeple
Yüreğimsiz bitiriyorum.

[jockeя]

Muhayyer Sünbüle

Bu rüzgârla, şimdi çoktan unuttugum
Tarlalarda başaklar egiliyor;
Degirmen miydi depo mu, o yikik...
Terkedilmiş yapinin bacasinda,
Derin düşüncelerde iki leylek;
Birisi ayakta ve çökmüş digeri.

Bu rüzgâr, şimdi deniz kokusunu,
O kadîm sâhilde gezdirirken
Bir şeyi yapamayacak yalniz...
Ölmüş güzellerin saçlarini,
-Onlari ben unutmamiş olsam da-
Artik dagitmayacak bu imkânsiz.

Duyulan bir sünbülün şarkisi mi?
Sünbül, eski saçlarin anisi;
Sanirim bizim de ardimizda...
Ölüm, zaman ormaninin parsi.