Cevat Çeştepe

[GooD aNd EvıL]

Gecenin içinde gülümsemek

şimdi yokum burada yüreğim ayaza kaldı
aldım başımı, vurdum kendimi
yanımda can sıkıntısı.
-bir sokak kedisi

yollar ıslaktı, hem de ne ıslaktı
demek benden önce birileri buralarda
yağmur gibi ağlamıştı.
-bir damla gözyaşı

bitmiyor gece, ağır ve kendinden emin
güneşin gönlü bir başka yerde
sanki nazlı yeni gelin.
-köşeler karanlık

bir sinema perdesinin içine saklanıyorum
düşlerimin şeridinde senin resmin
yeniden başa sarıyorum.
-biletim cebimde

hele o sahne elimi tuttuğun çınarın altında
gözlerimin içine bakışın
inan değdi sabaha kadar uykusuz kaldığıma
-gülümsüyorum.

Cevat Çeştepe

[GooD aNd EvıL]

Geceyarısı törenleri

“neden adı gece yarısıdır saat yirmidörtlerin.
birinin tam bitişi ve hemen yerini alması bir yenisinin
neden adı gece yarısıdır bitişlerin ve başlangıçların.”

içimizde en güzel çiçeği toplayan senin ellerindi
yüreğinde bahardan başka hiçbir mevsim açmazdı.
hep tazeydi tomurcukların çiy damlalarıyla beslenirdi
sadece sabahları biraz serin olurdun.
o kadar kusurda sana altın yaldızlı bir cepken gibi yakışırdı.

oysa ben hep geceydim ve giderek uzuyordu boyum.
doğduğum kaynaklardan yola çıkıp, denizlerime ulaşıyordum.
…

“neden adı gece yarısıdır saat yirmidörtlerin.
kırılmış mikronlar ölçemezken ara boşluğunu iki zil sesinin
yoksa bir diğer adı da bu mudur ölümlerin.”

barok ayinler gibi gölgesiz yürürsün merdivenlerde
bir tüy sanki kopmuş kanatlardan sessizliğin bütün dillerinde
yerinde duruyor hala bak, toplamadığın son çiçek
şimdi ölüm adlı bir başka mevsim büyürken soğuk kucağında
boşver, canın yazmak istemiyorsa, sende yazma.

uzayan boyumla üst üste koyardım bütün boylamları
adını değiştirmek yada silebilmek için ölümün diğer adlarını.

Cevat Çeştepe

[GooD aNd EvıL]

Geceyarısını bir geçe

“yarın çok yakın işte gene geldi kondu omzumuza.
ama öbür gün ve daha öbür gün bu kadar yakın değil.”

yaşam bu kadar açlık çekerken
gözlerinin önünde,
senin karnının doyması mümkün mü
güzel yiyeceklerle.
ağır taraflı bir hesap
çok erkenden konuverir önüne.
ödenemeyecekmiş gibi.
borç hesabımıza silinmeyecek kayıt olur.

hep beraber uğurlandığımız kapılar
ardımızdan kapanırken
yeni ve bilmediğimiz yollara adım attık.
yürümekle tükenmeyecek gibi gelen.
saat geceyarısını bir geçiyordu.
adımız yarın olmuş
kimliğimiz gene boş kalmıştı.
değişen hiçbir şey yoktu.
ve yaşam aç karnına yolumuzu bekliyordu
bir köşenin hemen arkasında.

Cevat Çeştepe

[GooD aNd EvıL]

Geç kalmak

bahar dallarında çiçekler her bahar kendilerine açar.
ve erken olmayı yaşarlarken geç kalmayı anlatırlar.
sancılı hüzün gibi günler düşer takvim yapraklarından
neler yazıp, neler anlatacağını şaşırır parmaklar.

Cevat Çeştepe

[GooD aNd EvıL]

Geç kalmışlık yaşanmaktadır

”hani bütün denizler kapatılmıştı gemi geçişlerine.
gelmeyecekti kaptanlar, zamanında iskelelere
kağıt oyunlarında son oyuncu olacaklardı
kimsenin yürümediği sokakların sabahçı kahvelerinde.”

şimdi tam bu saatlerde,
son aydınlık çeyrek tutunmuşken avuç içlerime
bir günlük ömür ve ikiz kanatlı kelebekler gibi.
o bol kamaralı ve zengin ve ışık dolu gemi,
geçip gitmelimiydi gözlerimin tam önünden.
ben , bütün çizgilerimi yakamozlara bedavaya
nefesimi bir akşam vakti, çok sarhoşken belki
bir kadeh rakı karşılığı lodosa bırakmışken
ve saçlarımı bir martının omuzlarına
üşümesin aman diye sevgiyle yüklemişken …

dumanı kokusuz bir zambak gibi savrulan o gemi
geçip gitmelimiydi gözlerimin önünden.
avuç içlerimdeki son aydınlık, çeyreğe tutunmuşken.

şimdi tam bu saatlerde, ince ve uzun bir derede
kağıttan kayık yüzdürür bir çocuk,
üzerinde uçan martıya,
saçlarını dağıtan İstanbul rüzgarına yan gözle bakarak.
yakamozlardaki çizgilerden resim yapmaya çalışarak.
şimdi tam bu saatlerde,
yakasında akşam çiçeği gibi bir kadın
lodosa, martıya ve yakamozlara yakalanmanın
adını soracaktır çocuğa..

şimdi kırlarda papatya mevsimidir.
ve her akan derenin varacağı yer masmavi bir denizdir.

Cevat Çeştepe

[GooD aNd EvıL]

Geçip gittin önümden

gene görmeden geçip gittin önümden.
sis ben değildim ki,
şehirdi üzerine çöken.
ben ucuz bir vitrinde mankendim,
şapkası gözünün üstüne düşen.

o duvar saatindeki geç kalışımdı,
erkenindeydim ben solgun ayışığının.
sen olmayan tarafındaydın
güzel söylenen her şarkının.
gene duymadan geçip gittin önümden.

hangi kitapta arıyorsun ki beni,
yazılmamış henüz son hecesi.
olmadı, gene boşuna bitti bugün.
iki adımda bir çıktım karşına oysa
gene bulmadan geçip gittin önümden.

Cevat Çeştepe

[GooD aNd EvıL]

Gel, buradan bak

gün aksatmadan bir yaprak düşer takvimden.
ve biz, bir gün daha yaklaşırız
bir daha kavuşmamak üzere ayrılmaya,
sevdiklerimizden.
yaşam soframızın üstünde
yarısı boş, bir bardak su durur,
her gün bir yaprak boyu azalır.
bunu görürüz,
ağlayabilmek için.

gün aksatmadan bir yaprak düşer takvimden
ve biz, bir gün daha yaklaşırız
hiç yaşanmamış bir derin sevdaya yer açmaya,
yüreklerimizden.
yaşam soframızın üstünde
yarısı dolu bir bardak su durur,
her gün bir yaşam boyu çoğalır.
bunu görmeyiz,
gülebilmek için.

Cevat Çeştepe

[GooD aNd EvıL]

Gelecek gibiydi

sessizliğinin açmayan çiçeklerini suladı.
gözleri kıtalar arasına kadar uzayıp giden frekansları arıyordu.
yalnızlığını değil ona, kimseye anlatamazdı.
bir varoluş´un yada yeniden yaradılış´ın,
kitabına uydurulmuş yok oluş biçimindeydi sanki.
öyle titreyen bir hali vardı sanki attığı her adımın.
yer üstü bilmediği bir şiddette sallanıyordu.
yürümekten korkuyordu.
dursa durduğu yerde, ağır ıslanacaktı.
ama sonuçta;
gene bir heyecan gibi gelecekti gözlerinin önüne biliyordu,
adının gemici olduğuna inandığı kadar inanıyordu buna.
şairin elindeki kuş varsın mavi desin,
ben biliyorum diyecekti adını, avuçlarımdaki rengin

Cevat Çeştepe

[GooD aNd EvıL]

Gelincik tarlasında fal bakmak

ulaşılması en zor ve yüksek dallar arasında
rengindeki kırmızı şiir gibi dizeli bir tatlı elma.
küçük yangın yeri sanki, alevleri tüm şehre iştahlı.
gel diyoruz yakası açık tulumbacılara, işte burada
yüreğimizi gösteriyoruz, ağacın yüksek dalında
ama yangın yerine çıkacak bütün yollar kapalı.

saatin boşalan kurgusunda heyecan yeni başlıyordu
tam sırasıydı çocukluğumu giyiniyordum üstüme
kanatlarımdan çoktan soyunmuştum ve çırılçıplak
her salıncakta dalları ve saklambacımda sobe idi
elmayı en yüksek dalında şiir gibi saklayan o ağaç.
ama yangının soğuk tarafıydı sonuçta bana kalacak.

magma, kendi bacasını örecek kadar yeryüzü dokulu.
ben her tarafımdan kan aldırmışım, bu bana özgü
yeryüzüme ulaşan köz ateşin ne ilk ne de son külü
ara yönlerimde bağımsız çığlıklar belki senin duyduğun
yada gök gürlemesi gibi sade ve küçük bir oyun.
şimdi nasıl da sessiz bir perde, var mı başka sorun …

Cevat Çeştepe

[GooD aNd EvıL]

Gelme, beni bulamazsın

ne kadar çok anlatacağım var sana bir bilsen
hadi, yarın sabah benimle hiç çay içmediğin
o çay bahçesine gel istersen.
masanın üstüne kalp içinde ismini yazdığım
üzerinden kaç mevsim geçtiğini
şimdi hiç hatırlamadığım,
o çay bahçesine gel istersen
buluşalım......

gene birer bardak, ardından birer tane daha
çay içeriz gözlerimizin içine bakarak.
yoldan geçenlere takılır,
hepsi için farklı ama güzel hikayeler yazarız.
istersen hesabı ödemeden kaçmanın bir yolunu buluruz.
yokluktan değil maksat muziplik olsun.
içimizdeki çocuk ta bir parça serbest kalsın.
sonra, bana neler yaşadığını, bugün nerede olduğunu
ve neden beni böyle
çok kör bir rüyanın erken sabahı gibi unuttuğunu
anlatırsın.
...
o bahçeye sen gene gelme istersen
ben içerim, ikimiz adına söylediğim çayları ,
kendi hikayemizin en güzel öykülerini
senin adına yazarken,
sen o çay bahçesine gelme istersen,
yalnız kalırsın.

Cevat Çeştepe