Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Karamsar düşünceler

Zarf üstünde pul misali
Damgalanmak
Didim,didim didinmek
Kırılmak,parçalanmak
Yokluğunu bilememek
Hatırlamamak varlığını
Bürünmek kaderin reva gördüklerine
Efkara sarılmak
Dertlere gark olmak
Mutlu olmamak
Yanmak,yakınmak
Dert tenceresinde kavrulmak
Çekilip de kuytu köşelerde ağlamak

Ağlamak bir ömür akan çeşmeler misali
Ulumak vapur düdükleriyle
Varlığını esir etmek yaşamın cefasına
İkbalin karanlığını kabullenmek
Yol almak el yordamıyla
Bakar gözlerle görememek
Bildiğini söyleyememek
Çaresiz olmak
Yutkunmak

Yutkunmak,
Zehir içer gibi içmek hayatı
Doldurmak kırılası kadehlere
Saçılabildiğince saçılmak israf,israf
Sonra da toplamaya uğraşmak
Ve toplayamamak

Kuyu kazmak iğneyle
Kıl saymak posttan
Menzile varamamak
Ayakta duramamak
Yıkılmak, ezilmek

Ezilmek ayaklar altında çamur misali
Yoğrulmak hamura benzercesine
Topraklaşmak çatlak,çatlak
Savrulmak rüzgarlarla
Toz olmak
Güz olmak
Solmak sarı yapaklar gibi
Ömrün ilkbaharında

Solmak hazan bahçeleri misali
Solmaktan daha beteri
Daha acısı
Soldurulmak
Tomurcukken koparılmak
Koparılıp atılmak ayaklar altına
Devran böyle dönüp durmayacak
Uyanacak uykuda olanlar
Direnecekler
Tersine çevirecekler
Tersine çevirecekler hayatın akışını

yusuf değirmenci emekli em.müdürü

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Karanlık sokaklar

Tenha bir sokaktayım bu gece
Size ıssız görünen bu sokak
Tıklım,tıklım doludur bence.

Bu sokakta ben varım
Yalnızlığım var
Haykırışlarım var
varlığımı hatırlatan
Göz yaşlarım var

Tik tak seslerine takılır kulağım
Masal anlatan kaldırım taşlarında
Şu merdiven taşını yastık yapanlar
Kaldırım taşlarını yatak yapmışlar
Bu çilekeş insanlar
Kandırılmışlar,
Aldatılmışlar.

Acılara katılmışlar
Açlıklara tutulmuşlar
Acıyan bulamamışlar
Bir dala tutunmamışlar
Hayat bu sokaklarda
Acı ile başlar.
Acıyan olmaz, acılı insanlara
Kahrederler aydınlıklara
Karanlıklar yorgan olur onlara

emekli em. müd.

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Karmakarışık

Çok şeyler duyuyorum
Çok şeyler hissediyorum
Zihnim karmakarışık.
Sözler dolam,dolam dolanıyor dilime
Ve lakin ifade edemiyorum
Söylemesi öyle zor ki.

Kapalı bir kutuda duygularım
Dilime dolanır kalır
Dudağa yapışır anlatımlarım
Bazen gözlerimin pırıltısında
Bakışlarda anlam kazanır fikirlerim
Anlayabilseler ne var ki.

Nesine yaşamak diyorlar çilelerin
Nesinden söz ediyorlar
Bilinmez yasakların sebebi ne ki?
İnsanlar gülebiliyorlar yinede
Var olmak ağlamaktır bilene
Öyle akar ki.

Ömür kısa, yol uzun
Dar dünyaya geniş diyorlar
Yalan, vallahi yalan
Madem dünya genişte
Niçin insanlar sığmıyorlar
Neden, yeni dünyalar arıyorlar
Birbirini yiyorlar
Neden öldürüyorlar
Dünya fındık kabuğu kadar
Öyle dar,öyle dar ki.

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Katip sil baştan başa

Katip ne yazdıysan sil baştan başa
Deşme geçmişimi,gitmiyor hoşa
Ne dinleyen,ne anlayan bulursun
Bütün yazdıkların gidecek boşa

Eğer yazar isen beni bulurlar
Bir ıssız köşede çekip vururlar
Namus temizliği derler adına
Birde töre derler gurur duyarlar

Bırak çektiklerim yüzümde kalsın
Hicranım yaş olup gözümden aksın
Gurbette çilenin ne olduğunu
Sen hiç çekmedinse anlayamazsın

Yeter, İsrar etme,özele girmem
Unuttum geçmişi,bir şey diyemem
Kara talihimi aklayamadan
Bildiğim tek şey var köye dönemem

Genç yaşta çilenin anıtı oldum
Çok pişmanlık duydum,saçımı yoldum
Hayat bir fırtına esti başımda
Mücadele ede,ede yoruldum

Meyhane meskenim,içkidir dostum
Yoktur hayat için amacım,kastım
Ele bahar olan bana kış oldu
Hiç kimseye değil,bahtıma küstüm

Ne sıcacık yuva,ne sıcacık aş
Ne halime yanan,nede bir dert taş
Umuda yolculuk yarıda kaldı
Taştan taşa düşer bendeki bu baş

Ne bir insan oğlu,şefkat gösterdi
Ne bir postacıyla haberim geldi
Yapa yalnız düşlerime sarıldım
Yalnızlık odanda arşa yükseldi

İnanma saç ağarmışsa,başımda
İşte hüviyetim,otuz yaşında
Belki felaketim bekliyor beni
Buradan çıkar çıkmaz köşe başında

Soranlara deki,tanımam bilmem
Hayatım boyunca ağlarım gülmem
Tek satır yazarsan benle ilgili
Beni bulamazsın bir daha gelmem
18-7-1970
emekli em müdürü

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Kayıp

Bir dostu sordular nerede diye
Adres belli değil,yer belli değil
Bir haberde bırakmamış kimseye
Kader belli değil,ser belli değil.

Mekanı belirsiz,bir meskeni yok
Nerde yatar,kalkar,bir iskanı yok
Kimdir neyin nesi,tanıyanı yok
Hayatında ki, giz, sır belli değil.

Bazen ağlamaklı pınardır belki
Bazen özlemlerle yanardır belki
Sokak,sokak,köşe bucak dönerdir belki
Seven belli değil,yar belli değil.

Ya bir satılıktır, ya bir kiralık
Yazsam hayatını, birkaç satırlık
Gören söylemedi, hep aldatıldık
Âmâ belli değil,kör belli değil.

Adresi yok,mektup yazan olmamış
Otağı yok,gelen gezen olmamış
Görende yok,öven,kızan olmamış
Gönlündeki ateş, kor belli değil.

Akar göz yaşları,oluk oluktur
Sılasın özler, getiren yoktur
Belki de, yolunda engeller çoktur
Kale belli değil,sur belli değil.

Bu gün buradaysa,yarın bir yerde
Gezinir dururmuş meçhul illerde
Kalırım diyormuş,bir gün bir yerde
Kader belli değil,ser belli değil.

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Kazancı ne

Yaratan gamı kasveti
Çektiren huzura hasreti
Sevgi yerine nefreti
Ekenlerin kazancı ne?

Bu yürekler taştan katı
Maskelemişler suratı
Cemiyete husumeti
Sokanların kazancı ne?

Neden akıtırlar kanı
İnsan yok eder insanı
Gönüllere kin fidanı
Dikenlerin kazancı ne?

Kimler verir emirleri
Kimler çeker tetikleri
Maşalarla yürekleri
Yakanların kazancı ne?

Dağlanır yanar bağırlar
Çaresiz ağlar analar
İhtiras için yuvalar
Yıkanların kazancı ne?

Niçin yaparlar savaşı
Yedirirler zehir aşı
Günahsız gözlerden yaşı
Dökenlerin kazancı ne?

Kim kazançlı bu savaştan
Kim çıkar sağlar bu işten
Kimler karlı bu gidişten
Yapanların kazancı ne?

Kim,kimi koydu sıraya
Kim tuz basar bu yaraya
Tanrıya değil paraya
Tapanların kazancı ne?

Şahlar,sultanlar geldiler
Dünyada sefa sürdüler
Giderken ne götürdüler
Yatanların Kazancı ne?

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Keder Kalesi

Keder kalesidir,benim yüreğim
Acıdır içimi dolduran hisler
Ölümdür nihayet benim durağım
İnsan yaşar iken çok şeyler ister

Feryattır içimi dağlayan alev
Hicrandır,ruhumda yıkılan her ev
Istırap,güç yetmez,yenilmez bir dev
Neden eksilmez ki,başımdan sisler

Bir haraba çatı kırılan gurur
Düşmanım ihtiras,ayakta durur
Benliğim bu yolun üstünde yürür
Arzularım için neler göğüsler

Soldu umutlarım sarı gül gibi
Baktım arzularım kızgın çöl gibi
Ağlayan gözlerim,sanki göl gibi
Suyum umut balıklarını besler
16-10-1984
YUSUF DEĞİRMENCİ emekli em.müdürü

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Kırdılar dalımı soldu çiçeğim
Kelepçe vurulmuş dile döndüm ben
Zorla içtim ben ayrılık zehrini
Yar gitti gideli ele döndüm ben

Çıkmaz hayalimden çıkmaz düşümden
Aştı gitti karlı dağlar başından
Gönlüm akar gider yarin peşinden
Çağlayan bulanık sele döndüm ben

O yar umutları deviriverdi
Bahtımı tersine çeviriverdi
Bende duyguları savuruverdi
Dağdan dağa esen yele döndüm ben
3-8-1968

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Kelimeler anlatmaya yetmez ki

Bir his ruhumun derinliğinde
Bir sevgi iliğimde,kemiğimde
Kimselere veremem ki.

Köşe,köşe, sokak,sokak bir alıcı ararım
Gezinir dururum belki rastlarım diye
Bulamam ki.

Sevme özlemiyle yanar tutuşurum
Bel ki buluşurum
Belki de konuşurum
Karşılıksız sevemem ki.

Bomboş umutlarla,
Kurumuş hayallerle
Gönül eğleyemem ki.
Nafile bekleyemem ki.

Anlatmaya çalışsam duygularımı
Açsam size hislerimi
Kelimeler o kadar az ki.
Anlatmaya yetmez ki.

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Kemancı

Derdimi dökmek için kır çiçeklerine
Çıktım duygularımla bir mesire yerine
Hüzünlü ve kederli, duygulu, hisli
Hava biraz bulutlu,birazda sisli
Gezinirken, bir kemanın sesini duydum
Yürüdüm o tarafa duygularıma uydum
Adım,adım yaklaştım, doldu kulağıma ses
Sindirdin bu sesi ruhuma nefes,nefes
Teller buruk bir sevdayı getiriyordu dile
Susmuş keman sesine uçuşan kuşlar bile
Sus,pus, sessizdi vadi, ne çıt var, ne çıtırtı
Durmuştu akan dere,düz ve yemyeşil sırtı
Vadi canlılarına bir marş gibiydi keman
Onu dinliyorlardı,keman çaldığı zaman
Bu dağlar şahit olmuş Ferhat’ın ölümüne
Zor tahammül gösterir kemancının haline
Güneş ağır,ağır çekilirken ufuklarına
Bu günde gelemedi, belki diyordu, yarına
Neyi,kimi beklediğini sordum, Kemancıya
Dedi, boş ver, sende ortak olma bu acıya
Dedi, şu kadarını söyleyebilirim sana
Yemin ettim, adadım ben kendimi aşkıma
Seneler öncesiydi burada sevgilimi
Yitirdim bekliyorum alsın götürsün beni
Ve yahut gelip tutsun bomboş kalan elimi
Yada bu dağlar anlasınlar halimi
Belki de Ferhat gibi buralarda ölürüm
Ben bu dert ile ölür,bununla gömülürüm.

Şair Yusuf Değirmenci