Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Manen ölmüş olurum

Hep böyle düşündüm,yolda giderken
İnsanlıktan sevgi,saygı beklerken
Adaletin kapısından girerken
Dedim ki! hakkımı almış olurum.

Hakimlere bırakmışız her şeyi
Hak tartan terazi bulur dengeyi
Bu dünyada göremezsem sevgiyi
Belki! o dünyada bulmuş olurum.

Haklılığım taktir edilmez ise
Doğruluk,dürüstlük gözetilmezse
Bana sen halısın denmeyecekse
Gül gibi zamansız solmuş olurum.

Gasp edilen hakkım alamaz isem
Hukuktan umduğum bulamaz isem
Bir kez hayatımda gülemez isem
Bahtımı sellere salmış olurum.

Umudumu olumsuzluk yıkarsa
Mağdur’i de gide,gele bıkarsa
Haklı iken karar haksız çıkarsa
Madden yaşar,manen ölmüş olurum.

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Maskeler yırtılacak

Korkular düşünceleri sindiremez
Yırtılacak yüzlerdeki maskeler
Kanlı koltuklar kaldırılacak
Demokrasi dalgalanacak
Umudun gönderinde.
Sokaklar insana dost olacak
Hane kapılarına sevgi dağıtılacak
Kucak,kucak.

İnsanlar birbirini kucaklayacak
Tetik çeken eller gül tutacak
Ufuktan demokrasi doğacak
Hayat veren güneş gibi
Halk huzuru yakalayacak
Sarılacak kardeş gibi
Haksızlar cezasını çekecek
Haklı hakkını alacak
Memleket cennet olacak.

İnsan insanlığını bilerek haykıracak
Kan kokan caddelerde karanfiller açacak
Çareler bilenlere sorulacak
Kanlı koltuklar yıkılacak
İnsanlık dünyanın hakimi olacak
Bu idealler uğruna savaşıldı
Bu idealler uğruna savaşılacak.

Başarısızlıklarında bu korkuyu yaşamak
Kuşkuları taşımak kandırıldıklarında
Torunlarını gülerek sevebilmek
Kucaklarına aldıklarında
Düşünceleri bu
Onlara bırakmadan gidebilmek
Bu günlerin borcunu.

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Maşa

Baka,baka gecenin kara gözlerine
Umursamadan, utanç dolu kaygıları
Aldırış etmeden işlenir günah.
Çekinmeden bakışlarından pencerelerin
Yasaklardan haberdar değilmişçesine
Gidilirde gidilir kirli amaçlara

Ateşe mi desem yanması için
Savrulması için rüzgara mı desem
Düşsün diye bir girdabın içine
İtilirde itilir suç batağına biçare.

Kolu damgalı tabip önünde
Elleri kelepçeli çıkar savcıya
Umutlar kırık mahkemede
Anlamı belli kızıl yazılar siciline
İbrahim’in kurban ettiği koç gibi
Kurban edilir birilerinin menfaatine
Kurnan edilir fukara.

Boynu bükük götürülürken dört duvarlı zindana
Gururu gölge ederde uğradığı hüsrana
Tepkisini sararak son haykırış isyana
Maşa olduğunu kabullenemez
Sokulduğu ateşlerde yana, yana
Sarılır kendini ateşe sokan ele
Ben acırımda kendisi acımaz
Düştüğü hale.
Hala maşa olamaya hazır
Onu kullanacak bir kanlı ele

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Matemi torunlar tutacak

Akın devam edecek
Zaman çalan eğlencelere
Geçen yıllar insanlığa kahredecek
Açılmayacak gaflet uykusunda ki gözler
Zaman, bütün anısızlığı ile yürüyecek
Saatler geçmişe nasıl gülüyorsa
Gelecekte de öyle gülecek.

Ağlayacak torunlarımız asırlar sonra
Zaman katili diye haykıracaklar bize
Övünç duymayacaklar geçmişleriyle
Kahırlar kapatacak, tarihleri
Tanık olamayınca anıtsal eserlerimize
İnanmayacaklar yaşayıp göçtüğümüze
Geri çağıracaklar yitirilen zamanı
Giden geri gelmeyecek.
Saatler gülerek dönecek.

İnsanların ölümüne ağıtlar yakılacak
Bir müddet sonra unutulacak
Zamanın ölümünü biz aldırmazken
Torunlarınız matem tutacak
Mahşere kadar ağlayacak

yusuf değirmenci emekli em. müdürü

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Maziden kalan

İnan ki eve gitmek,ışığı yakmak gelmiyor içimden
Ne evi terk edebiliyorum,ne ışığa elveda diyebiliyorum

İstemeye,istemeye, yorgun,yorgun gidiyorum
Evde, bekleyenim vardır diye acele ediyorum

Basıp zilin düğmesine, kapıya kulak dayarım
Ne ses var,nede açan,dönmemişsin anlıyorum

Açıyorum kapıyı,dalıyorum içeriye
İsyan ediyorum,yalnızlığa, yeter,yeter diye

Yalnızlık, bütün heybetini yüklenmiş geliyor
Karanlık, boğmak için dalga, dalga yükseliyor

Korkup irkiliyorum ışıkları yakarken
Ürküyorum, pencereden dışarıya bakarken

Aynı ürperti ile çekiyorum perdeleri
Gözlerimle tarıyorum duvarları,köşeleri

Duvarda resmine takılıyor gözlerim, maziden kalan
Derin,derin bakıyorum,bakışların, hala yalan

Bir an sinirleniyorum onu yırtmak istiyorum
İnan ki, kollarım bağlanıyor ona el süremiyorum

Acı,acı çığlıklar atıyorum, birden bire bu anda
Sakin,sakin,güler gibi duruyorsun, duvarda

Ne yalnızlığımı gideriyorsun,ne evi terk ediyorsun
Korkularıma korku ekliyor,yarama tuz ekiyorsun.

Bana mı öyle geliyor, dilleniyorsun duvarda
Üzülme ayrılık varmış diyorsun, fotoğrafında

Diyorsun ki hayat bu, bak işte alışıyorsun
Sözlerin manasız teselliye mi çalışıyorsun

Sana inanmıyorum,yalan,yalan, hepsi yalan
İçimde derdin,duvarda fotoğrafın var, maziden kalan

emekli emn.müd

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Merhaba

Hayat starına doğru koşanın
Yatağına sığmayıp ta taşanın
Her türlü cefasını tadıp yaşamın
Sabrederek yaşayana merhaba

Seçe,seçe karasını,akını
Unutmadan kökeninin kökünü
Bir ömür boyunca hayat yükünü
Yakınmadan taşıyana merhaba

Tamamen olmuşsa idealist tip
Eğriye sapmadan doğruya gidip
Kendi dertlerini bertaraf edip
Başka başlar kaşıyana merhaba

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Mevsimler boyu

Mevsimler boyu geziniyorum,hayallerimin peşinde.
Her mevsime benziyorum,her mevsimin bitişinde.

Bir yaz günüydü!
Şimşekler çaktı gök yüzünde
Arkasından haşin bir dolu
Yağdı bütün hıncını alırcasına
Kırdı kafayı kolu
Bütün haşmetini gösteriyordu
Sanki kızgındı, öfkeliydi bana
Adeta dövmek istiyordu
Bilmiyor ki!
Ben ezelden dövülmüşüm.

Son bahar öz benliğini koydu ortaya
Yapraklar saçlar gibi tek,tek düşüyor yere
Tabiat benimle bitkin,benimle dertli
Ağlıyordu son bahar akşamları
Tıpkı benim gibi.

Kış acımasız,soğuk tatsızdı
Yer yüzünü örttü beyazlar
Dünyanın güzelliğini kapattı karlar
Yıldız,yıldız uçuşarak saçlarıma konuyorlar
Bilmiyor ki saçlarım kardan da beyaz.

Baharda seller gibi coşkularım
Kar erir ben eririm
Toprak canlanır,
Ben heyecanlanırım
Nisan yağmurlarını verir toprağa
Ben göz yaşlarımı veririm.

Her mevsime benzerim,her mevsimin bitişinde.
Mevsimler boyu gezerim, hayallerimin peşinde.

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Meyhaneci

Esirgedi felek benden, yaşamlarımda her şeyi
Çok gördü felek bana,sevgiyi ve neşeyi

Bir ben varım bu yolda, yalnızlığım yoldaşım
Kurtulmadı,çileden,dertten,kederden, başım

Kırılmış umutları, taşıyan bir yolcuyum
Bundan farklı olamam,ben böyleyim,ben buyum

Bir zamanlar, bana da, umut bağlamışlardı
Benim için, göz yaşı döküp,ağlamışlardı

Kolum vardı,kanadım vardı, uçabilirdim
Dert taşım vardı benim,derdim açabilirdim

Bir ağaç gibi yeşil,hem de süslüydü yuvam
Kaybettim hep onları,nasıl neyle avunam

Önce bir baykuş öttü,sonra bir sam rüzgarı
Birlikte dağıttılar, yarenleri,dostları

Benziyorum şimdi ben,çöllerin mecnununa
Yavaş,yavaş geleyim, hayatımın sonuna

Şimdi, birer çağlar deredir göz yaşlarım
Şimdi, hakir bakışlarını diker arkadaşlarım

Bir bilseniz, o yaradan sızan kanları
Beni de kirletmiştir, cemiyet kuralları

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Meyhaneler benim evim gibi

O çılgınca geçirdiğimiz seneler
Hani şimdi nerdeler neredeler
Engin denizlerde mi dersin
Kızıl ufuklarda mı sanırsın
Uzaklarda mı ararsın
Onlar artık mazinin derinliklerinde
Meçhule giden bir gemideler

Benim kalbimde seninle yaşayanlar
Senin gönlünde değiller
Gönlüne giren bir korsan tarafından
Benimle beraber öldüler.
Öldürüldüler

Sığınabildiğim yerler
Beni bana anlatan şu meyhaneler
Buralarda oluyor gizlenmeler
Buradaki gönüller
Hüzün dolu gibiler
Kaderin pençesinde
İnlemekteler
Bahtlarına küsmüşler
Haya kahretmişler
Sevdiklerine inat
Hayatı içkiye meze etmekteler

Yitik mutlarını arayanlar
Ağlamaktan pınarları kurumuş gözler
Bu meyhane köşesinde demlenmekteler
Derbederler.
Kederliler
Dertliler
Bana benimde sığınağım oldu
Bana da barınaktır
meyhaneler
Dosttur dert ortağıdır
Doldurulan kadehler
Boşaltılan şişeler.
Sigaramı yakıyorum
Senin beni yaktığın gibi
Şarabımı çekiyorum
Senin beni hasret çukuruna çektiğin gibi
Şişeleri kırıyorum
Senin beni kırdığın gibi
Sen gittin gideli
Meyhaneler benim evim gibi

Şair Yusuf Değirmenci

[GooD aNd EvıL]

Mezar taşı

Allah aşkına boş ver,haydi be hancı
Mazim bana el oldu,geleceğim yabancı
En zalim kalpleri taşa benzetirler ya
Başıma bir zalim kalp diksin mezarcı

Şair Yusuf Değirmenci