Bİrde Benden Okuyun... (hikayeler)

[walsman07]

KAL DESEYDİN...
Kal" deseydin, kalırdım.
Demedin oysa...
Kuru bir "bitmesin"den başka hiçbir şey demedin. Öyle kuru, öyle
so uk, öyle uzaktı ki ondaki anlam! Bu kadar kolay mıydı her şey, bu
kadar
yakın mıydık uçuruma? Savunmayacak mıydın sevgimizi? "Kal" diye
haykırmayacakmıydın ardımdan?



Düşündü üm bu de ildi...

Hayal ettiklerim, beklediklerim başkaydı senden..Mücadele
beklemiştim oysa, yelkensiz olan gemimizi kıyıya ulaştırırız
sanmıştım..kıyıya
ulaştırırsın sanmıştım... Oysa O'nu denizin ortasında savunmasız
bırakmama göz
yumdun...Bu kadar yıpratıcı olamazsın...



Oysa bir anlam olmalıydı yaşadıklarımızda!

Paylaşılan duyguların bir anlamı olmalıydı.

Yüre imdeki martıların bir anlamı olmalıydı.

Beynimizdeki melodilerin, aramızdaki çekimin,
geçen akşamki sohbetin bir anlamı olmalıydı.

Duygularımızın bir anlamı olmalıydı.

Yüre imdeki tüm MARTILAR'ı uçurdun şimdi...

hangi yöne gittiler bilmiyorum, geri dönerler mi bilmiyorum.

Dünya boşaldı mı ne! Neden bu kadar sessizleşti birden yaşam,
neden artık parlamıyor yakamozlar gözlerimde, neden artık rüzgar
esmiyor...her şey seninle mi kaldı yoksa... Mantı ım, mantı ımı bana
bırak lütfen,
ona ihtiyacım var. Bazı şeyleri anlamak için ona ihtiyacım var!



Evet!

Ben istedim ayrılı ı,

Çıkmaz yollara yönelen bendim,

Kuca ında bir yı ın noktayla karşına çıkan bendim...

Kahretsin! Bunu neden yaptı ımı bilmiyorum

Ve

Senin buna nasıl göz yumdu unu...


Tıpkı

Balkondaki akasyaları sularken, fazla sudan dolayı
sararacaklarını bilmedi im gibi...su onun için hayat olmalıydı
oysa..ve...sen de
benim tutunacak dalım!

Bazı şeyler vardı aramızda biliyorsun, olmaması gereken ama daima
varolan.
Farklı uçlardaydık seninle, farklı mevsimleri seviyorduk farklı
zamanlarda....sen büyük fırtınalara vardın, bense lodostan bile
ürküyordum.. Oysa başardı ımız şeyler vardı her şeye ra men,
daha do rusu öyle sanıyordum...


Binlerce yıldız arasında, ayın güzelli ini gösterebilmekti tek
amacım...yıldızları söndürmekti...sorunları yok etmekti...

"bitti" deyişim öylesine bir şeydi, öylesine
sıradan, şakacıktan...

"hayır" demeliydin!

Hatta kıyametler koparmalıydın yüre imde,

Hendekler açmalıydın yoluma gidemeyeyim diye.

Sahip çıkmalıydın gözlerimdeki ay'a sevgimiz diye...

Beni yolumdan alıkoymalıydın...



"kal" demeliydin...

defalarca "kal" demeliydin...


oysa demedin...



belki de senin çiçeklerin çoktan solmuştu ve ben akasyaları kışın
yaşatmaya çalışmakla hata etmiştim...belki böylesi daha iyi oldu...



"kal" deseydin kalırdım...

hem de seve seve kalırdım.

Martılarla kalırdım

Yakamozlarla kalırdım

Demedin oysa!



Bilir misin

Kaç çı lık olup yıkıldı yüre im giderken...

Bilir misin

Nasıl bir cana hasretti yüre im, yolumdan döndürecek...

Bilir misin

Nasıl zor oldu ardıma bakmadan çekip gitmek...



"KAL" desen kalacaktım...


DEMEDİN OYSA!..


FATOŞ YILDIZ " Yol Verdim Martılara" adlı kitabından